<-- 10. 1-ste lustrum (die leuke babytijd) -->

Een continue boycot
Voor u aan dit hoofdstuk toekomt… Heeft u nog kennisgenomen van het tussenstukje (pagina 8A)? Een glansvoorbeeld van z 'n krankzinnige, aparte anekdote, waar het leven van onze dames zo vol van was .

Beschuit met muisjes "Kraambezoeking" pag. 9A

De sprong in de tijd is anders te groot. Waarom de kruik zo vaak te water gaat, werd eigenlijk ingeleid in de bedoelde anekdote. Nu moet hij nog barsten…

De kruik, die steeds te water gaat

De eerste vijf levensjaren van Drie zijn simpelweg samen te vatten als een continue demonstratie van minachting voor afspraken. De dames wisten het zo te regisseren, dat vrijwel ieder bezoek in het water viel. Een wantrouwige lezer denkt misschien, dat de dames er met opzet alles aan deden om het afgesproken contact op losse schroeven te zetten. In de omgeving van Zwartzaaddonor werd rond uitgesproken over boycotten. Maar Zwartzaaddonor was van nature geen argwanend type, een kenmerk dat hij met alle naïeve mensen deelde. Dus hij dwong zichzelf om de op sabotage lijkende mislukte bezoeken maar uit te leggen als bizarre toevalligheden.

O, wat naïef

Als een bezoekafspraak mislukte, lag dat om te beginnen al aan de afwezigheid van Drie… Dat kan best eens een keer puur toeval zijn. Of toch niet? Getrainde logische denkers houden de volgende gedachtengang aan:

- Als zoiets 1x gebeurt is het pech
- Als zoiets 2x gebeurt is het toeval
- Als zoiets 3x gebeurt is het een patroon…

Opzet

Bij een steeds terugkerend vast patroon denk je al gauw dat er sprake is van opzet. Dat lijkt door de feiten te worden bevestigd. Opzettelijke vergeetachtigheid wordt steeds aannemelijker wanneer je op een gegeven moment moeiteloos kunt voorspellen, dat een gepland bezoek in het water gaat vallen. "Hoe" is dan weliswaar een verrassing, maar "dàt" het gebeurt, staat vooraf als een paal boven water. Het was voor Zwartzaaddonor steeds afwachten wat voor creatiefs de dames weer hadden bedacht… Best spannend! Maar het lukte hen steeds weer opnieuw om als onaangename verrassing een gestoord konijn uit hun hoge hoed te toveren.

Vanaf dit punt kan zelfs de meest optimistische scenarioschrijver van een lekker sentimentele Disney-film geen "happy end" meer bedenken. Het experiment is door het vroegtijdig ondermijnen van de afspraken gedoemd te mislukken…

Drie afspraken

In deze fascinerend periode van vijf jaren zouden drie afspraken worden nagekomen:

    1. Zwartzaaddonor minimaal één keer per vijf jaar een verjaardagskaart sturen.
    2. Zwartzaaddonor bezoekt twee keer per jaar het kind.
    3. De moeders zenden hem aan het eind van het schooljaar een kopie van het laatste rapport. Dat laatste uiteraard pas als ze naar school gaat.

Standaard vertraging

Als bonus kwamen de dames opeens op de proppen met dat gulle aanbod om Drie elk jaar een felicitatiekaartje naar haar vader te laten sturen. Dat hadden ze - ere wie ere toekomt - zelf bedacht. Een ontroerende geste… Het resultaat was echter, dat wenskaarten meestal wegbleven. Als ze al verschenen, arriveerden ze ongeveer negen dagen na zijn verjaardag. De verklaring voor die magische "9" is even logisch als van de pot gerukt.

Een (wc-)potse ontdekking

Drukbezette mensen zoals onze dames komen pas toe aan een beetje relaxen wanneer ze letterlijk op hun gemak zitten. Het enige moment op de dag, waarop er vanuit die gerieflijke positie hen iets opvalt, dat er iets interessants op hun WC-muur hangt… De verjaardagskalender!

Eureka, een helder plee-moment

Op hun verjaardagskalender staat een omcirkelde dag: 30 oktober. Drie was namelijk op 30 oktober, negen dagen na haar vader (21 oktober) jarig. Op dat moment stelden de dames elk jaar opnieuw geschrokken vast:

"Verrek, wij hebben alweer vergeten om negen dagen geleden een kaartje te sturen naar Zwartzaaddonor".

Waarschijnlijk meer geïrriteerd dan geschrokken. Hij kwam traditioneel begin november op bezoek, een aantal dagen na Drie's verjaardag. Dus als ze zich haastten, konden ze hem die wenskaart - vlak voordat hij voor de deur stond - nog gauw eventjes thuis bezorgen. of er dan nog alles toch weer aan hun "verplichtingen" voldaan, zullen we maar zeggen.

Vijfsterrenmoeders

Het geïmproviseerde optreden van de dames toont de grote waarde, die zijj hechtten aan hun imago van vijf*****moeders. Voor het oog van de wereld hadden ze het beste met hun kind voor. Dat toneelstukje met het kind (zogenaamd) een kaart laten sturen hoorde daar bij. Maar de dames zuchtten wel onder deze zware last, die ieder jaar weer op hen drukte. En dan die dure postzegel!

Systematisch

Beetje voor beetje werden de bakens verzet. In de maatschappij wordt dat gesjoemel aangeduid met NORMVERVAGING. Al gauw was daar niets vaags meer aan en was er duidelijk sprake van NORMVERSCHUIVING.

WEG ERMEE!

(Maatschappelijke conventies aan je reet lappen; hoe doe je dat? Dat staat op pag.15)

Op een roze wolk

Hoe houd je het gezellig?

Zolang Zwartzaaddonor met een enigszins geforceerde opgewektheid zich liet piepelen, was er geen vuiltje aan de lucht. Hij werd dan gespaard…

Gedoemd

Dit project modderde op die manier maar een beetje aan. Zwartzaaddonor had de onhebbelijke, starre gewoonte om zich aan zijn afspraken te houden. Dat irriteerde de dames mateloos. Dat waar zij zo naar uitkeken, gebeurde niet: niks niet geen afhaken (om met Een te spreken). Hij bleef trouw komen.

Potentiële zaaddonoren kunnen beter minder scrupules dan Zwartzaaddonor hebben. De signalen - op deze website - kennen ze nu. Nu nog herkennen: met die wetenschap kunnen zij zich toekomstige vernederingen besparen.

Consumentenorganisaties waarschuwen regelmatig voor oplichting met:

"als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is dat meestal ook zo."

Twee dingen, die niet samengaan

Vergeetachtigheden en afspraken… gaan niet goed samen. Hoe meer afspraken er niet worden nagekomen, des te ongeloofwaardiger wordt het excuus van vergeetachtigheid.

Omdat het schenden van afspraken de dames steeds gemakkelijker afging, hadden ze het stadium spoedig gepasseerd, dat ze nog moeite deden om met verbaasde gezichten "vergeetachtigheid" te veinzen. Waarschijnlijk vonden zij zichzelf inmiddels al niet eens meer geloofwaardig overkomen. Algauw confronteerden de dames Zwartzaaddonor botweg met voldongen feiten. Gewoon recht voor zijn raap: dit waren hun mores, zo ging het er aan toe en dat had hij maar te pikken.

Jammer dan als het hem niet beviel. Hij kon ook wegblijven (please, please, please...) als de gang van zaken hem niet aanstond. (En dat was natuurlijk hun uiteindelijke doel!)

Zie Populairste boycots (flitsbezoek) pagina 10A