<-- 10B. Populairste boycots (dubbel boeken)

Hoe je iemand kapot boycot

Kalender op de Wc-muur

Zo was het elk jaar raak en hetzelfde: rond de verjaardag van Zwartzaaddonor' s eigen dochter, viel er een zeer verlate verjaardagskaart voor hemzelf in de bus. De dames hadden dan wat gerommeld in hun bureauladen en een of ander flutkaartje tevoorschijn getoverd. Hupsakee er wat opgekrabbeld, eventueel met de linkerhand. Dan leek het net alsof Drie het had "geschreven".

Relevantie

Is dat allemaal belangrijk? Nee, het feit op zichzelf natuurlijk niet. Maar begrippen "belangrijk" of "onbelangrijk" zijn in deze context helemaal niet relevant… Waar het om gaat was, dàt het kleine zaken betreft, die plechtig waren afgesproken. Het gehannes met dat - verder onbenullige - kaartje bleek ondertussen wel de inleiding te zijn tot een onophoudelijke reeks schendingen van beloften en afspraken. Dodelijke huidkanker begint ook altijd met een heel klein minuscuul moedervlekje.

Zaaddonorbeleving

Onze dames zijn verkikkerd op psychologisch analyseren, althans iets dat daar oppervlakkig op lijkt. Daarom is het zo frappant, dat ze zelf niet in de gaten hadden wat er met hen zelf aan de hand was: Zij waren niet in staat om de donor de ruimte te gunnen, die ieder mens zou toekomen. Het leek er verdacht veel op, dat ze bang waren, dat het kind iets liefdevols zou ervaren in het contact met haar vader. Liefde van het kind behoorde exclusief aan hen toe. Zij stapten er nogal makkelijk overheen, dat dit tegenstrijdig was met hun pedagoochelarische preken over "dat je een kind nooit genoeg liefde kunt geven".

Geheime agenda

Voor de lezeressen, die succesvol in de voetsporen van onze dames willen treden, geldt: denk eraan een geheime agenda erop na te houden (een aanbeveling!).Voor de argeloze zaaddonor-in-spe geldt eigenlijk precies hetzelfde: houd er rekening mee dat de zaadvragende partij er een geheime agenda op nahoudt. Maar dit dient nu als waarschuwing!

Zorg dat het kind er niet is

De eerste vijf levensjaren: een boycotfestijn

Meermalen als Zwartzaaddonor op bezoek kwam, bleek Drie geruime tijd niet bereikbaar. De man moest niet raar opkijken als Drie nog moest worden opgehaald, omdat ze uitgerekend op dat dagdeel bij een ander kind speelde. En anders was er wel een kinderpartijtje, waar ze eigenlijk helemaal niet mocht ontbreken. "We gaan haar van zo'n feestje halen wij haar niet weg", legde Een uit, terwijl ze een professioneel ogende pedagogische blik opzette. (En met die fantastische dubbelaars in de grammatica).

Ook zo handig was dit: de man uitnodigen op een tijdstip waarop Drie langdurig een middagdutje deed. om normaal deed ze dat niet, maar ja… ze was even tevoren zo ontzettend druk bezig geweest! Ingenieus hoogtepunt van de boycots was wel dat er een kind op bezoek was om met Drie te spelen. Volgens de pedagoochelarische inzichten van de dames kon je zo'n feest natuurlijk nooit afbreken…

Toeval?

Zo waren er tal van onvoorziene situaties, waardoor Zwartzaaddonor net zo goed meteen weg kon gaan, omdat de kans op contact vrijwel nihil was.Vraag is of dat toeval was of het gevolg van strenge regie. Zo'n enkel voorval kan toeval zijn, gebeurt het vaker dan is er tenminste sprake van onzorgvuldigheid er als het zich keer op keer herhaalt… dan ga je toch onwillekeurig denken aan boze opzet.

Zie ook Populairste boycots (flitsbezoek) pag. 10A