<-- 11A. Bij pa thuis (een krankzinnig bezoek)

Het kan niet gek genoeg…

Roze Zaterdag

Verrassend genoeg kwamen - door bijzondere omstandigheden - de dames ooit een keer met de baby op bezoek bij Zwartzaaddonor. Drie zal ruim een jaar zijn geweest. Eigenlijk waren de dames op weg naar de ludieke optocht bij een homomanifestatie. Zo'n vrolijke Roze Zaterdag ergens in noorden van het land. Op de lange rit van Pothuyzen en naar die happening, lag Zwartzaaddonor's woonplaats Amersfoort strategisch halverwege. Ideaal om even bij te komen, een plas te doen en wat te nuttigen.

Opvallend

Maar bij zelfs zo'n simpele gebeurtenis slaagden de dames erin de boel op zijn kop te zetten. Bij aankomst in de wijk waar Zwartzaaddonor woonde, gedroegen zij zich dusdanig opvallend en eigenaardig, dat onthutste bewoners het er weken daarna nog over hadden. Twee potteuze passanten met een zorgvuldig weggestopt kind vallen namelijk op. De gealarmeerde buurtbewoners vroegen zich af, wat dat tweetal stiekem schuifelende vrouwen toch aan het uitspoken ware

Verstopt parkeren...

Hun auto hadden ze ergens verdekt tussen de struiken geparkeerd, honderden meters van Zwartzaaddonor's adres. Zo ver weg was onnodig, want het miegelde van de vrije parkeerplaatsen vlakbij Zwartzaaddonor's woning. Voor het gevoel van de dames stond het vehikel daar echter veilig voor het geval Zwartzaaddonor hen - als ze terugliepen - zou schaduwen. Kennelijk hielden ze er rekening mee, dat zij dan door hem konden worden overvallen. En aansluitend beroofd van het kind. De dames twijfelden er namelijk niet aan dat Zwartzaaddonor vroeg of laat zou toeslaan en de baby zou kidnappen. Goed denkwerk dus!

Dwaalspoor

De dames duwden de kinderwagen vanaf die geheime parkeerplaats naar Zwartzaaddonor's huis. Veiligheidshalve volgden ze een slingerende route. Dwaalspoor met een forse omweg, weet u wel! Omdat ze voortdurend schichtig links en rechts om zich heenkeken, verkeerde in een mum van tijd de buurt in staat van alarm. Nauwlettend werden ze van achter de gordijnen in de gaten gehouden. Dat lijkt misschien wel raar, maar er gebeurde nooit veel in zo'n buitenwijk, dus dat sneaky gesluip was de sensatie van de dag.

Eng

Bij binnenkomst in Zwartzaaddonor's huis werden de dames niet gegijzeld, maar van een drankje en een hapje voorzien. De baby kregen schone luier om. En alle ingrediënten voor een ontspannen samenzijn waren aanwezig. "Nou," zal de aandachtige lezer denken "het valt dus best wel mee met die snoeiharde moeders"… Wij zullen zien:

Drie schuifelde rond over de vloer. Kansen voor menselijk contact tussen vader en dochter, zou u denken. Maar in die rare luchtbel, waarin Een en Twee leefden, gaat het er anders aan toe. Twee verschool zichmaar als vanouds in haar passieve coma-achtige schelp.  Een beet op haar nagels en snakte naar een sigaret. Ze vormde een massieve homp gestresseerd vlees als ze wantrouwig de bewegingen van Zwartzaaddonor in de gaten hield. Zij dienden uit alle macht te voorkomen dat hij het kind ze aanraken; de kans daarop was door dat gekruip veel groter dan anders. Inventief als de dames waren, wisten ze zelfs als gast toch weer een nare atmosfeer te creëren.

Contact

De dames manoeuvreerden de situatie dusdanig dat Zwartzaaddonor zelfs in zijn eigen huis geen greintje contact kon krijgen met zijn dochter. Er was af en toe een hoopvol moment als een van de moeders naar de wc ging, maar dan posteerde de ander zich tussen Drie en haar pa. Spastisch gedoe, waarvoor zij zich de ogen uit de kop moesten schamen.

Veilig terug

Op een gegeven moment namen de dames, gelaafd en uitgerust afscheid. Opgelucht, maar nog steeds schichtig om zich heen en achterom spiedend, liepen ze de weg terug naar de verdekt opgestelde auto. Opnieuw via een volstrekt onlogische kronkelige route, die alleen nut heeft als je een achtervolger van je af wil schudden.