<-- 13. Afkeer (en afweer) -->

Een bewind van afschrikken

Gecultiveerd gevaar

Het was in deze anekdote heel apart om te zien hoe de dames alsmaar op hun hoede waren. Zij leken bij bezoek van hem voortdurend op te letten of Zwartzaaddonor het kind niet wat zou aandoen of kidnappen. Een uitte dat nogal hysterisch: als goeddoorwalmde neurookster bezorgde zij zichzelf bijna een nicotinevergiftiging als ze de ene sigaret na de andere absorbeerde. Ondanks of dankzij grote porties en nicotine stond ze strak van de stress: opgezwollen, angstaanjagende kloppende bloedvaten in de hals, zenuwtics en schuddebollen. Maar ondanks zulke bezwaren hield ze voortdurend de interactie van Drie en haar vader in de gaten.

Boosaardig scenario

Toen de dames er achter kwamen, dat het nakomen van afspraken met hun donor hen eigenlijk niet beviel, broedden zij op een geniaal scenario om van die kutafspraken af te komen. Wat was een geschikte manier om die kerel te lozen?

Zaadzoeksters, opgelet… Op dit punt kunt u van de dames wat opsteken. De overeenkomst met de op pagina een geschetste situatie is natuurlijk adembenemend: doet het u ook niet denken aan Mevrouw Bidsprinkhaan, die na bewezen diensten Meneer Bidsprinkhaan opvreet? Of aan Mevrouw De Zwarte Weduwe, die zich - na te zijn bevrucht door hem - te goed doet aan Meneer De Zwarte Weduwe?

Potentiële zaaddonoren eveneens opgelet, want wie vermoedt, dat hij wordt getild, doet er goed aan de anekdotes te bestuderen. In het geval van Zwartzaaddonor slaagden de dames er uitstekend in om hem in de ogen van het kind volledig af te branden. Daarmee was hun probleem opgelost. Belangrijk voor de juiste dumptechniek is, dat je het afbranden niet abrupt doet. Dat moet beetje voor beetje, stapje voor stapje gebeuren. Op die manier heeft de donor het lekker niet in de gaten, dat geleidelijk aan de poten onder zijn stoel worden doorgezaagd…

Opvoedkundig hoogstandje

Het kind dat in aanvang neutraal tegenover de bezoeker staat, wordt mondjesmaat voorzien van negatieve informatie. Het wordt elke dag een beetje toegediend en het slachtoffer merkt er eerst niets van.

Boeman, irreële bedreiging

In aansluiting op het onderwerp "archetype" (vorige bladzijde): in het collectief bewustzijn van de de mensensoort zit het geloof in zoiets als de boogeyman/boeman. In ieder mens zit daarom iets dat ontvankelijk is voor zo'n irreële bedreiging. Het grappige bij de onmogelijke Zwartzaaddonor was, dat hij voor niets en niemand enige bedreiging uitstraalde. Er hing van nature iets onbenulligs om hem heen; van alles en nog wat maar in ieder geval geen gevaar.

De moeders compenseerden het ontbreken van een reële bedreiging door af en toe te huiveren en misprijzende blikken op hem werpen. Met gezichtsuitdrukkingen van afschuw konden de moeders het kind duidelijk maken, dat hij niet deugde. Kijk, ook dat is opvoeding en zo hielden ze Drie lekker scherp…

De neurookster

Wat ook goed hielp, waren van die neurotische signalen, waarbij een sigaret van de ene mondhoek naar de andere werd gerold. Moeder Een kon zo optreden met een circusact: zonder het met de vingers aan te raken, schoof ze de ene na de andere kersvers opgestoken sigaret heen en weer. Het was een fascinerend schouwspel, maar het kind zal die signalen als alarmerende waarschuwingen hebben opgevat.

Psychogegoochel

De dames zijn verzot op psychogeleuter. Hun opgeklopte angst voor het kwijtraken van een kind verdient een handig label: Repelsteeltje-complex lijkt wel op zijn plaats. Zulke onvervalste psygoocheldozen zijn vast opgetogen, dat voor hun hun quasi-wetenschappelijke indicatie - een bezopen tic - bij deze een etiket is bedacht. Meer...