48

<-- 14. Psychogelarij (ingebeelde angst) -->

Bedekte kindermishandeling

Repelsteeltje-complex

Ofschoon het inpikken van "haar" kind een waanidee was, dat alleen door Een werd gekoesterd, gedroeg zij zich alsof het een realiteit betrof. Zij onderscheidde in dat inpikken twee mogelijkheden, waarvan de tweede waarschijnlijk haar het meest aangreep:

1. Fysiek kidnappen en 2. Emotioneel kidnappen.

1. Het eerste kon ze verhinderen door elk mogelijk contact van Zwartzaaddonor met het kind te dwarsbomen. Dat deed Hare Onbehouwenheid heel effectief door bijvoorbeeld letterlijk als een vleeszuil tussen vader en dochter te gaan staan. Aan paranoïde trekjes geen gebrek, zoals we terugzien in die anekdote, waarin ze haar auto op een diepgeheime parkeerplaats verborg. Een was toen met haar partner en het kind op bezoek bij Zwartzaaddonor. Klaarblijkelijk moest deze excentrieke exercitie voorkómen dat Repelsteeltje (!) een spoor kon oppikken richting kind…

2. Maar eigenlijk woog het tweede - de emotionele component - het zwaarst. Fysiek ontvoeren is al te gek voor woorden, maar verontrustender was haar pathologische vrees dat het kind haar vader misschien wel eens leuk zou vinden...

Genegenheid

Die emotionele ontwikkeling moest koste wat het kost worden voorkomen. De gedachte dat Drie haar affectie zou kunnen verdelen over de moeders èn haar biologische vader veroorzaakte paniek. Wat niet rijmt met de inhoud van hun pedagoochelarische leerboekjes en de preken die ze daar uit hielden. Is bij (echte) pedagogen niet de bovenliggende opvatting, dat je een kind nooit teveel liefde kunt geven? Die specifieke passages hadden ze kennelijk gemist. Maar misschien waren er op die bladzijde per ongeluk enkele druppeltjes typex gevallen. Zoiets overkomt iedereen wel eens.

Dat de liefde van het kind van nature niet exclusief was… kijk, daar wrong de schoen. Of liever haar soldatenkistje. Al die zogenaamde zorg en inspanning om het kind "te beschermen" lieten de dames achterwege bij anderen dan Zwartzaaddonor.

Chaperonne-modus

Zwartzaaddonor, de smiecht, had wel eens een plagerige bui: dan maakte hij een schijnbeweging naar Drie: een voorzichtig uitgestoken hand of een halve stap in haar richting. Ogenblikkelijk trok dan het bloed uit Een's gezicht weg en verslikte zij zich in haar peuk. Hoe keek Zwartzaaddonor tegen zulke gestoorde scènes aan? Hij beschouwde deze situatie precies zo als waar deze het sterkste aan deed denken:

Bij Een gedroeg hij zich alsof hij in de nabijheid van een scherpe waakhond stond. Kalmte, rust, zelfbeheersing en een ontspannen houding werken dan het beste!

Territorium

Misschien had Een gewoon last van territoriumdrift; tenslotte beschouwde zij zichzelf als de eileidster van het team. Net als ex-president Bush hechtte zij veel waarde aan pre-emptive strikes. Eerst Irak bombarderen en dan zien we wel weer verder… Een deed eigenlijk hetzelfde met Zwartzaaddonor. In een soort van chaperonne-modus attakkeerde ze voor de zekerheid maar eerst. Helaas was dat territorium van haar nogal groot. Eigenlijk vielen daarbinnen alle zaken en gebeurtenissen in dat kunstmatige gezin. Voortdurend greep op alles willen hebben… dat moeet slopend voor haar zijn geweest. Maar de geschiedenis leert, dat alleenheersers er ook op kicken. Ze bofte met Twee, die de spreekwoordelijke tweede viool speelde. Ofschoon ze eerder de indruk maakte dat ze ergens achterin de orkestbak bij een zwak schemerlampje alleen de bladen van de partituur mocht omslaan. Om een muzikale termen te blijven: je had geen fluit aan haar als het erop aankwam deze opvoedkundige rollercoaster een beetje bij te sturen.

Meer over uit elkaar drijven: Da's pas opvoedkunde (PAS) pag.14A

Over haar toeren (een verklaring)

Een daarentegen stond bij de biologische activiteiten rond de bevruchting van Twee langs de zijlijn. Misschien voelde zij zich daardoor overbodig. Dat onaangename afreageren op een onnozele gast leek een reactie daarop.

Zodra Zwartzaaddonor en meisje Drie ook maar bij elkaar in de buurt kwamen, veranderde zij in een rokend crematorium. Bloednerveus! Haar roofvogelblik zorgde er ondertussen voor dat ze niets miste van de interactie tussen het kind en haar vader. Sterker nog: zoiets drukte ze ogenblikkelijk de kop in.

Sereen

Pas als zij die twee uit elkaar had gespeeld, ontspande ze weer. Dan staarde ze sereen voor zich uit en mijmerde vroom "dat het hartstikke goed ging zo".

Ja... ze was erg tevreden over haar en haar vriendin. Applaus voor zichzelf…

Zij borrelde over van zelfvoldaanheid. Haar zelfingenomen tevredenheid sloeg op hun zo succesvol bij elkaar geplakte nepgezinnetje. En vaders was helemaal een bofkont, omdat die zomaar langs mocht komen. Een ging in de loop der tijden steeds meer bizarre trekjes te vertonen. Ze begon in toenemende mate iets uit te stralen, dat deed vermoeden dat zij zich Moeder Teresa 2.0 waande. Los van dit verhaal kwamen we haar later tegen in een of ander megalomaan ontwikkelingsproject, waarbij we de indruk niet konden wegnemen dat ze het eigenlijk voor zichzelf deed. voor de geïnteresseerden: dat is een losse publicatie in de vorm van een mini trilogie op nederlands.nl en webtales.org. Die minitrilogie begint met het verhaal "Klatsj!". De andere twee delen zijn: "De vleespotten van Egypte" en "Peg als muze". Goed getrainde lezers nog denken, dat Een onder de naam Peg in die verhalen excelleert.