<-- 17B. Bewieroken (reetveer wenselijk)

Stroop smeren over en weer

De eerste levensjaren van Drie

Het is niet precies te duiden waar in de tijdslijn het nu precies gebeurde: de weerzin van de dames tegen de bezoekende donor was eigenlijk een groeiend proces. Hun wantrouwen nam zienderogen toe en dat staken ze niet onder stoelen of banken. Dit is in de voortgang van het verhaal wellicht het juiste moment om daar even bij stil te staan. Vanaf hier namelijk ging het bergafwaarts met het gemeenschappelijke project.

Voldoende redenen

Zwartzaaddonor was geen type om iemand een veer in zijn reet te steken. Juist de afwezigheid van een reetveer bewerkstelligde dat de dames een groeiende weerzin krijgen. Behalve het feit, dat Zwartzaaddonor geen innemende persoon was, waar je een feestje mee wilt bouwen, wisten de dames ook nog eens zeker, dat hij iets in zijn schild voerde. Om het overmatige, beschermende - liever gezegd afschermende - gedrag van Een toonde, dat ze ervan overtuigd was, dat hij een soort kidnap aan het plannen was. Reden genoeg om zich steeds als een mobiele vleesberg te positioneren tussen het kind en de vader. na

Moraal

Als je niet gestuit wordt door morele bezwaren, vind je in die verdenking al voldoende redenen om afspraken niet na te komen. Het is een apart soort logica, maar toch redelijk populair. Laten we wel wezen: deze logica kon de dames goed uit! hoorde een kronkelige gedachtegang dus, die een toelichting rechtvaardigt…

Unheimische sfeer (nieuwe kleren van de keizer!)

Om de dames heen hing een enigszins onwezenlijke sfeer. Een bezoek van de donor aan hen deed denken aan audiëntie bij de keizer uit Hans Christian Andersen's beroemde sprookje "De nieuwe kleren van de keizer". U kent ongetwijfeld dat bizarre verhaal over een keizer, die (onbewust van die situatie) in zijn blote kont loopt. De essentie van het sprookje is, dat niemand - op een kind na - durft dat te zeggen op straffe van… Vaststellen is één ding, het melden is een heeeel ander ding. Beter van niet, als je leven je lief is!

Precies hetzelfde gevoel overviel Zwartzaaddonor iedere keer weer opnieuw als hij bij de dames vertoefde. Laten wij - al schrijvende - de rol van dat opmerkzame kind op ons nemen.

De keizer en het vrouwencafe

Iedereen in de buurt van de keizer prees zijn onzichtbare outfit. Geïntimideerd bejubelden ze zijn smaak. Wat een kwaliteit, wat een klasse, oh zo exclusief! Zo ongeveer ging het er ook aan toe bij de zaadontvangende dames. Zij pluimden elkaar over en weer bij het leven. Die wederzijdse bewieroking was eigenlijk gênant.

Maar ook de vriendinnen in het Vrouwencafé mochten ze graag over hun successtory vertellen. Daarbij scoorden de dames hoog als ze tegenover hun vriendinnen loslieten "dat de donor een factor van geen belang was". Vooral dat laatste stelde hun gehoor gerust. Want zoals u zich zult herinneren, was men in die kringen niet erg happig op een zaaddonor, die een bezoekregeling heeft. Gatsie bah!. Dit alles draagt natuurlijk wel bij tot een specifieke anti-vadersfeer.

Reductie

De donor werd dus in hun wereldbeeld gereduceerd tot - inderdaad- de drager van dat klotige rotzaadje. De daarmee samenhangende drukkende sfeer zorgde ervoor dat Zwartzaaddonor voornamelijk zweeg. Voor de lieve vrede! Hij had allang in de gaten, dat hij een afwijkende opinie over hun aanpak beter voor hield. De twee dames werden namelijk pas echt link als je "rebelse" neigingen vertoonde… De geringste twijfel aan hun verheven moederschap streek hen tegen de haren in. Zijn oprechtheid zou hem fataal worden.

Lekker onverdraagzaam

Er is dus een merkwaardige overeenkomst tussen die maffe keizer en de twee miepen: het onmiskenbare "blotekontenaspect". Deze website heeft diverse voorbeelden gegeven van gênante situaties, zeg maar blotekontenmomenten. Schaamplekken, anders gezegd. Omdat de twee wondermama's de op deze site geplaatste openbaringen helemaal niet aanstond, werd er tegen ons aangifte gedaan wegens smaad en laster(zie pag. 19). Een daad, die het vermoeden over hun enigszins ziekelijke ijdelheid maar weer versterkt. Zie publicatievrees.

KWETS (Over quatsch) pag. 17D gaat over mer SCHAAMPLEKKEN

Metafoor van het Konijnenhol

(voor animatie van Alice's rotsmak: klik hier)

Kritische lezers

Er zijn kritische lezers, die slim commentaar leveren. Zoals bijvoorbeeld dat Alice in Wonderland het enige boek is dat wij ooit hebben gelezen. Neerbuigende reacties zijn onvermijdelijk en deze is nog leuk bedacht.

We maken het niet beter door te sputteren, dat we op deze site ook refereerden naar Roald Dahl. Dat bevestigt inderdaad, dat we klaarblijkelijk graag kinderboeken lezen.

Absurd

Bij het kiezen uit welke genre we relevante absurde literatuur konden vinden, waarmee de absurditeit van onze verhalen wordt geïllustreerd, kwamen terecht bij Carol Lewis, Roald Dahl en Franz Kafka. In de werken van alle drie zijn interessante metaforen te vinden, die de geschiftheid van het mensdom beschrijvend. Omdat we er op gokken, dat Kafka bij de meestes lezers niet op het nachtkastje ligt, kwamen we uit bij de andere twee.

Nu het er toch over hebben: Alice in Wonderland is een boek, dat behoort tot het collectieve geheugen van iedereen die jong is geweest en/of kinderen heeft. Wat een speelse ironie, dat allerlei krankjorume voorvallen rondom onze eigen twee dames prima zouden passen in de avonturen van Alice?

Onwezenlijk situatie inspireerden bijvoorbeeld tot verscheidene columns over…

…bizar lange tenen