<-- 18. Contact (baby, peuter, kleuter, kind) -->

Geheimzinnigdoenerij en informatie verhinderen

Belofte maakt schuld

Op de vorige pagina's - zo hebt u wel gemerkt - waren we ineens een paar jaar verder in ons verhaal. De eerste levensjaren van Drie werden gekenmerkt door allerlei vormen van boycot. Deze waren er alle op gericht haar vader te dwarsbomen. De dames trokken alles uit de kast om te verhinderen dat er een normaal contact tussen hen beiden bestond. Van haar babytijd tot haar kleutertijd kunnen we kort samengevat zeggen, dat zei een soort object was, dat op veilige afstand mocht worden bezichtigd. Interessant wordt het als ze al een echt mensje begint te worden. Zo rond een jaar of vier, vijf.

Taboes en geheimen

In de vorm van een keukenmeidenopstel krabbelde 11 keer per jaar een bereik van warrige gedachten. Dat stelde dan een soort jaarverslag voor. Eerlijk gezegd werd Zwartzaaddonor daar niet wijzer van. Het meest interessante aan dat jaarrapport was eigenlijk wat er allemaal niet aanstond. Er waren allerlei dingetjes, die hij niet mocht weten. Voor een van de allerraarste is wel, dat hij pas na 10 jaar ontdekte dat Drie dagelijks geen warm eten at.

Niets terecht gekomen

Van de minimale belofte om een keer per jaar een verjaardagskaart te sturen, was een de eerste drie. vier jaren niet veel terecht gekomen. Eigenlijk niets. Het was natuurlijk een fantastisch excuus, dat Drie nog niet naar school ging en dus niet kon schrijven. Maar er zijn zat kinderen, die voor ze naar school gaan, al wat kunnen krabbelen. Doorgaans vinden ze dat namelijk leuk. Opvoeden is inderdaad inspannend, dames…

In 1990 (toen ze nog drie jaar was, moest ze opeens gezelschap van een kind krijgen: de meemoeder wilde aan de leg (zie volgende pag. 19).

Positie Zwartzaaddonor

Het was hem inmiddels wel duidelijk, dat de dames niet echt ontvankelijk waren voor een openhartig gesprek. Zwartzaaddonor's kritische kanttekeningen bij de surrealistische gang van zaken vonden ze sentimentele onzin. Dus hij deed er goed aan om zich van enig commentaar te onthouden. Vrijwel al zijn opmerkingen lokten nogal agressieve en sarcastische reacties uit. Het beste leek hem: slikken, diep ademhalen en trouw blijven bezoeken. Dat werkte wel in de hand, dat de dames steeds meer met hem gingen sollen. Daarom vonden de dames het de gewoonste zaak van de wereld, dat hij zich aan zijn belofte uit 1986 zou houden om nogmaals te doneren …

Weerzin

Juist toen Zwartzaaddonor's weerzin het grootste was, werd hij - tot zijn schrik - aan zijn eerdere belofte gehouden. Een had namelijk besloten zwanger te worden. Ofschoon ze alle afspraken zo'n beetje waren vergeten, stond hen duidelijk de afspraak met Zwartzaaddonor uit 1986 bij: Een nam daarom als vanzelfsprekend aan, dat zij thans aan de beurt was.

Afschrikking

In deze fase van het verhaal is het goed om er even bij de vraag stil te staan, wat voor nut het voor de dames had om voortdurend te morrelen, te knabbelen en te schaven aan de afspraken. Ze hadden hem hard nodig, maar tegelijkertijd behandelden ze hem als een waardeloos vod.

Dat had maar één doel: Zwartzaaddonor moest de lust vergaan om contact te onderhouden

Opgetrommeld

Zwartzaaddonor werd dus opgetrommeld voor een nieuwe gulle zaaddonatie. Geen haar op het gekortwiekte hoofd van Een dat er aan dacht om eerst even te polsen of hij nog wel bereid was. Zij had een stevige betonnen plaat voor haar hoofd, waardoor je dat misschien niet van haar kon verwachten. Maar hoe zat het met haar partner Twee? Deze was evenmin erg subtiel te noemen, maar ze oogde toch wat minder bot. Omdat ze een iets opener kijk op de wereld om haar heen had, zou je je van haar hebben kunnen voorstellen, dat ze eerst even voorzichtig informeerde naar Zwartzaaddonor's bereidheid. Ze waren allebei toch zo van de psychologie?

Geheimen en taboes (10 jaar brooddieet) pag. 17A

Gouden regel

Voor een succesvolle omgang met de dames, respectievelijk deze categorie van dames, doet de zaaddonor er goed aan kennis te nemen van de hieronder genoemde column. Iedere gelijkenis met Noord-Koreaanse toestanden berust op toeval.

Invallen voor God

Alles maakbaar

In hun beeld van het maakbare gezin, hadden de dames al een manipuleerbare huisdonor gecreëerd. De dames waren eigenlijk bezig met de Schepping over te doen. In hun ogen waarschijnlijk zelfs te verbeteren. Bij zoiets gewichtigs kan je geen bescheidenheid gebruiken.

Bot en Botter, Een en Twee

Bij het gesol met de huisdonor hadden de dames iets niet in de gaten. Als ze om zich heen keken, hadden de dames kunnen vaststellen dat de kunstjes die zij beiden hadden geflikt, maatschappelijk onacceptabel heten te zijn. Maar wat nu als hun omgeving met specifieke opvattingen het vrouwencafé is…? Een representatieve afspiegeling van de maatschappij zal je daar niet aantreffen. Zo is daar een opmerkelijke eensgezindheid in de mening over de onderdrukkende man.

Onze dames in ieder geval twijfelden er geen moment aan, dat Zwartzaaddonor zijn woord zou houden. Zij hadden namelijk van meet af aan door wat voor meegaand en gewillig vlees zij in de kuip hadden! Daar maakten ze dankbaar gebruik van. Zo is de uitdrukking, maar waarheidsgetrouwer is: ondankbaar.

Die aparte manier van omgaan met elkaar komt u tegen een de volgende::

Bewieroken (Reetveer wenselijk) pag. 17B