<-- 24. Na de gedraaide loer (pervers scenario) -->

Verkneuteren over een rotstreek

Tip

Voor een beter begrip over hoe er een loer werd gedraaid, is het handig om de anekdote over de landelijke staking eerste lezen: Zoiets vals verzin je niet (staking) pagina 22C

Na de loer

Laten we aannemen dat u die anekdote inmiddels hebt verteerd. Het helse avontuur liep voor Zwartzaaddonor op het nippertje goed af. De loer die hem werd gedraaid was er natuurlijk niet minder om. Stel dat hij enkele seconden vertraging bij zijn overhaaste vlucht uit het ziekenhuis had gehad. Dan had hij zich kunnen voegen bij de onfortuinlijke passagiers die de nacht op een treinperron door moesten brengen… Dat had Een ook kunnen bedenken toen ze Zwartzaaddonor genadeloos op straat flikkerde.

Nieuw moreel dieptepunt

Dat moest je Een nageven: zij bereikte op die dag een nieuw moreel dieptepunt. Dat werd tot dan onmogelijk geacht. Het gemak waarmee er weer eens een belofte werd gebroken, is gênant te noemen. Lekker iemand niet op tijd op de trein zetten precies op een dag dat er een staking in het openbaar vervoer uitgebreid was aangekondigd… Daar heb je toch een boosaardig inventief brein voor nodig.

We kunnen voor het verslag eigenlijk net zo goed een paar jaar overslaan, want ieder jaar leek op ieder jaar eerder, respectievelijk later. De vreselijke sfeer in 1992 was niet anders dan die in 1993 of 1998. Een bezoekje was voor Zwartzaaddonor zoiets als een dagje boetedoening. Wij noemden het eerder al gekscherend een tocht naar Canossa. Een dagje taakstraf in de hel zal daar ook wel wat van weg hebben. Maar om een eind te draaien aan dat geintje op de dag van het kraambezoek… De messteek in zijn rug, die toen volgde had hij niet zien aankomen.

Vrijwillig martelaarschap

Je begint je toch wel af te vragen waarom iemand zo'n vrijwillige flagellatie wenst te ondergaan. Dat is natuurlijk het meest intrigerende in dit verhaal. Als hij het al kon opbrengen, hield Zwartzaaddonor het verblijf in het huis van de dames anderhalf uur vol. Een enkele keer keek hij bijna verlangend omhoog of er niet een verlossende koelkast, aambeeld of piano naar beneden stortte om hem uit zijn lijden te verlossen. Dat duidt wellicht op licht masochistische trekjes; neerstortende zware voorwerpen èn een dagje dames… een normaal mens houdt dat niet zo lang vol.

Bezoek: een oefening in masochisme

Zwartzaaddonor kwam in een kalenderjaar dus één keer voor de verjaardag van Drie en één keer voor de verjaardag van Vier en Vijf. Zoals was afgesproken. Behalve de verjaardag was er steeds één extra halfjaarlijks bezoek voor het hele kinderkoor gepland. De snelle rekenaars onder ons hebben natuurlijk allang in de gaten, dat de dames spekkoper waren. De tweeling hadden uiteraard samen één verjaardag, dus volgens Bartjens werden Zwartzaaddonor in totaal drie bezoeken per jaar gegund. Laten we dat werkwoord maar gebruiken.

U weet inmiddels, dat hij na anderhalf uur bijna gillend weg ging. Dus had de man in totaal - pak 'm beet - 3x 1,5 uur = 4,5 uur per jaar contact met zijn nazaten. Maar zelfs dat weinige… vonden de dames eigenlijk teveel. En dat lieten ze dan ook wel door hun onaangename gedrag graag zien.

De plezierige kant

Zoals bij iedere goeie ranselpartij het geval is, moet er voor een masochist iets te genieten zijn. Een buitenstaander zal niets begrijpen van het plezier dat er valt te beleven aan iets, dat lijkt op een excursie in Noord-Korea. Zo'n uitje naar Pothuyzen werd mogelijk alleen nog overtroffen door een jolige excursie naar de Goelag Archipel. Wat Zwartzaaddonor overeind hield, was het inzicht, dat hij vooral twee dingen niet moest doen:

1) uit zijn slof schieten. Juist wel zelfbeheersing aan de dag leggen! Zo niet… dan konden de dames hem verstoord de deur wijzen. Ongetwijfeld met hun eeuwige, hersenendoorborende mantra "dat het in het belang van van de o zo geschrokken kinderen was".

2) voortaan wegblijven. Juist wel trouw blijven komen! Zo niet… dan handelde hij exact volgens het verwachtingspatroon van de dames, dat zij zo hoopvol in hun strategisch plan hadden uitgestippeld. Niet alleen waren ze dan van hem af (hoera!!!), maar dan konden ze zich er verontwaardigd over beklagen, dat hij (!) zijn afspraken niet na kwam. Zo van: kijk nou eens, die trouweloze smiecht blijft weg…

Nu ging het erom wie de langste adem had.

Een soort masochisme

Zelfs weinig was nog teveel!

De dames trakteerden de donor drie keer per jaar op een orgie van verwarring, gesnib en gesneer. Wat dat met die kinderen deed, leek hen niet te deren. De man - ook geen held! - hield zich daarbij steeds in, terwijl de kinderen met opengesperde, verschrikte ogen er getuige van waren hoe hij openbaarlijk met de tong werd gegeseld.

Hartklachten + nachtmerries

Maar zelfs de grootste masochist wordt op den duur de lekkerste zweepslagen toch eens zat. De man prees zich daarom gelukkig, dat hij geen vier keer per jaar hoefde op te draven. Het kan verkeren: eerst uitkijken naar een ontmoeting en - na al die keren dat hij de kous op de kop kreeg - stilletjes hopen, dat je er onderuit kunt komen…

Want ook die drie bezoekjes kon hij op een gegeven moment nauwelijks opbrengen. Na afloop daarvan had hij steeds meer dagen nodig om enigszins bij te komen. Hij begon gedurende steeds langer periode lichamelijk ongemak over te houden aan die bezoekjes: Angina pectoris + nachtmerries waren de beloning voor zijn hulpvaardigheid. Voor de dienstwillige zaaddonor, die dit leest en denkt: "Laat ik ook eens behulpzaam zijn bij een paar aardige dames" geldt het volgende. Wanneer zich deze tekenen van sloop voordoen, dan moet u als de sodemieter wegwezen! U verdient niet, dat u ten koste van uw gezondheid doorgaat met die poppenkast…

Hoop op dooi

De eeuwig dominante Een was soms niet aanwezig. De reden daarvan is een avontuur op zich, waaraan we nog een (intrigerende) anekdote zullen wijden. Maar dan zijn we weer een paar jaar verder met het verhaal. Wij beloven u: u zult uw ogen niet geloven, maar voordat het zover is moeten we nog een paar zaken afhandelen.

Bij afwezigheid van het alfawijfje viel op, dat Twee enigszins ontdooide… Soms kwam er dan iets menselijks door haar glasharde buitenkant. Die spaarzame momenten zullen wij zeker bespreken. Helaas is tegen die tijd Zwartzaaddonor flink afgeknapt op de situatie.

------------ Ontdooien-----------