<-- 26. Drie kids (drie keer meer boycots) -->

Na 1991…

IJdele hoop: 1991- ...

Vanaf de geboorte van de tweeling leefde er bij Zwartzaaddonor weer wat hoop op: door de aanwezigheid van inmiddels drie kinderen (meisje Drie en de tweeling) zou - alleen al om praktische redenen - dat agressieve toezicht van Een kunnen afnemen. Ze moest immers nu haar waakzaamheid verdelen over liefst drie kinderen. Elk was een potentiële kandidaat om te worden ontvoerd door de vader...

Een beetje aardig zijn, kon - zo dacht de man - misschien ook helpen. Zo was hij niet te beroerd om een hagelnieuw kinderbedje (een paar maanden gebruikt door zijn eigen dochtertje) te schenken, want de kosten met de tweeling erbij vlogen natuurlijk de pan uit. Maar het ging precies zo als met de cadeautjes, die hij bij zijn bezoekjes meenam: afkeuring was zijn deel. Klein of groot, goedkoop of duur... het maakte niets uit. Misprijzen was standaard zijn deel. Het zat 'm natuurlijk ook niet in die presentjes, maar in het feit dàt ze van hem afkomstig waren. Wat hen eigenlijk stoorde, was dat hij überhaupt bestond.

ONOPVOEDKUNDIGE PRESENTJES DUS

CadeausHerinnert u zich dit nog? (zie hieronder)

Logo 't Kan erger  (meer naardag) pag. 16D.

In die anekdote bleek, dat probleemloos een aardigheidje meenemen nog niet zo eenvoudig was. Zo'n leuk bedoeld gebaar ontlokte de dames eeuwig en altijd een stortvloed van quasi-pedagogische Kinderbedjeprietpraat. Beleefdheidshalve konden de dames het niet weigeren, maar ze lieten geen spaan heel van Zwartzaaddonor's slechte, onopvoedkundige inbreng. Cadeautjes buiten de daartoe aangewezen cadeautjesperiode waren nergens voor nodig.... Een bonte verzameling schampere opmerkingen kwam dan over de nep-Sint heen.

Een genadige toestemming

Hoe die zure sneren in elkaar staken, demonstreren diverse anekdotes. Ook het aanbod van het bedje ontlokte aanvankelijk wrevel en verzet. Of de dames uiteindelijk eerst met elkaar overlegd hebben, weten we niet, maar hij kreeg toch bericht dat het aangeboden bedje welkom was. Hij "mocht" het schenken… Het verdergaande spastische gedoe rond het kinderbedje staat in een van de onderstaande alinea's. Maar al dat krampachtige gedrag deed denken aan het jaar 1987; een terugblik op een merkwaardig voorval na de geboorte van Drie. Te klein om er een aparte anekdote mee te vullen, maar het is heel kenmerkend:

Het verdwenen geboortegeschenk

Die demonstratieve aversie tegen vriendelijke gebaren begon al vlak na Drie's geboorte. Zwartzaaddonor had een zilveren enkelbandje aan de pasgeboren baby geschonken. Daarin was haar naam gegraveerd. Hoe de dames het voor mekaar hebben gekregen, is niet helemaal duidelijk, maar dat ding is dus nooit meer boven water gekomen. De sterke indruk bestaat ook, dat Drie nooit iets heeft geweten van het allereerste cadeautje van haar vader. Het zal weer te persoonlijk zijn geweest… Bah! En zo opdringerig! Zwartzaaddonor was op die manier wel gewend aan /bekend met allergische reacties op normale handelingen.

Geldpotje (1987) voor Drie

GeldrolToentertijd beschikte Zwartzaaddonor tot zijn eigen verrassing opeens over een fiks bedrag, een eenmalige ontvangen bonus. Deze wilde hij op een spaarrekening van Drie storten. Bijvoorbeeld om te zijner tijd te gebruiken als opstapje bij een toekomstige studie. Kwestie van rente op rente op rente gedurende langere tijd en op haar 18e had ze dan een aardig beginnetje. (En anders kon ze er een autootje voor kopen).

Een bijna hysterische Een verbood - toeterend door de telfoon - hem nadrukkelijk om dat te doen. Alsof Zwartzaaddonor een onzedelijk voorstel had gedaan… Dat was dus in 1987. Nu in 1991 was er opnieuw zo'n raar geklooi rond het te schenken bedje. Mens, iemand wil gewoon aardig zijn en een lekker bedje geven. Doe toch normaal!

Geheimzinnigheid

Normaal...? Nou, dat ding mocht - u houdt het niet voor mogelijk - niet door hem bij hen thuis worden afgeleverd. Want dat zou een extra bezoek betekenen! Ja, ja… de dames hielden zich - als het zo uitkwam - opeens heel goed aan de gemaakte afspraken binnen de bezoekregeling. Zij telden het aantal keren nauwgezet!

Deze aparte anekdote is een te kort onzinverhaal voor een aparte bladzijde. Daarom hier maar terloops genoemdn als onderdeel van alle overige dubbeldoorgedraaide onzin.

Die idiote overdracht van het bedje ging namelijk als volgt: Zwartzaaddonor moest ergens op een autosnelweg in de buurt van Pothuyzen (en niet eens zo vlakbij!) op een parkeerplaats het bedje overladen in de auto van Een. Geheimzinnig en onttrokken aan het oog. Die gekke ontmoeting was met al zijn geheimzinnigheid beslist niet uniek. Het was deel van een extreem paranoïde gedragspatroon van vooral Een.

 

Herhaling van zetten

Qua raarheid had het veel weg van iets wat een paar jaar eerder gebeurde: dezelfde stiekeme sfeer heerste er immers bij het verrassingbezoek in 1988 van de twee dames met baby Drie aan hem: Logo Bij pa thuis (een krankzinnig bezoek) pag. 11A.

VoetafdrukkenAuto gecamoufleerd

Bij die gelegenheid - in 1988 - hadden ze hun auto meer of minder gecamoufleerd geparkeerd. Lekker ver weg van Zwartzaaddonor's huis. Dusdanig dat er geen sporen zouden leiden van zijn huis naar de eventueel te kidnappen baby. Deze scène in 1991 - dus drie jaar later - op die parkeerplaats met de overdracht van het bedje had veel weg van een stiekem handeltje tussen criminelen. Zoals bijvoorbeeld het afgeven van wapens door Gerrit de Gok of verdovende middelen door Harige Harry.

Smiecht met tegenzetten

Zwartzaaddonor speculeerde er - zoals we hierboven al lazen - op, dat met drie kinderen de agressieve aandacht van Een minder zou worden. Om het haar nog moeilijker te maken, nam hij bij een bezoek eens een keer zijn toevlucht tot de volgende truc: hij krikte het aantal Hondaanwezige kinderen op tot tot liefst vijf! Daarvoor nam hij namelijk twee van zijn eigen kinderen mee. En zelfs zijn hond.

Wat hij daarmee probeerde te bereiken, was dat zowel Een als Twee niet meer wisten waar ze moesten kijken. Gek genoeg pikten de dames die actie weer wel. Misschien herkenden zij - die immers eerder ook kinderen (Madjan en Geke) hadden ingezet - hun eigen gemene stijl. Het zou ook best kunnen zijn, dat assertief en krachtig terugslaan door Zwartzaaddonor gewoonweg broodnodig was bij dit stel. Helaas stak de man niet zo in elkaar, dat hij dit gedrag voortaan standaard aan de dag legde. Dat- die zachtmoedigheid - kwam hem duur te staan…

Na dit matige succesje was het weer pech voor hem: de dames waren zo doorkneed in het saboteren en dwarsliggen, dat ze een werkelijk magistraal antwoord op deze schaakzet hadden.

3x ellende

De buit is binnen

Drie kinderen dus in het gezin van Een en Twee, dankzij Zwarzaadonor's hulp. De buit was toch al binnen, dus de dames spanden zich verder ook niet meer in om Zwartzaaddonor tegemoet te komen. Nu kwam het erop aan of de de reeks schendingen van de afspraken rond de omgang met Drie gewoon zouden worden voortgezet. In dit tijdperk met twee nieuwe kinderen erbij zou de omgang met de nieuwste aanwinst (de babies Vier en Vijf) misschien wel wat menselijker verlopen.

Helaas werd er op dezelfde beschamende voet doorgegaan.

Aandacht afleiden

Een ontplooide zich alleen maar meer en meer tot een wantrouwige cipier. Zelfs wanneer Zwartzaaddonor meermalen zijn eigen twee dochters meenam, lukte het niet om Een af te leiden. Hooguit stak ze nerveus nog eens een extra sigaretje op. De enige die succes binnen Zwartzaaddonor's strategie had, was zijn meegenomen hondje, de Boerenfox Harmen. Deze moest in de hal vastgebonden de tijd doorbrengen, omdat hij de woonkamer niet in mocht! Verlangend naar zijn baasje zette hij het dan voortdurend op een piepen, waarbij de vlammen uit Een sloegen. Verder bleef ze onverstoorbaar... als een granieten rotblok. Waarschijnlijk met dezelfde mate van inlevendheid...

Maar verder was Een zo extreem geobsedeerd door de perverse taak, die zijn zichzelf had opgelegd, dat ze geen seconde vergat Zwartzaaddonor te bewaken. Tot welke ziekelijke, bizarre acties dat kan leiden:

De tweeling (+ zus Drie) pag. 26A. Aansluitend daarop deze column:

Logo Informatiestop (het raadsel van de pigmentatie) pag. 26B

Lijn