<-- 26B. Informatiestop (het raadsel van de pigmentatie)

Valse schaamte, ridicule preutsheid of gewoon "bitchheid"

Afgeleid

Zwartzaaddonor, die boef toch, deinsde er zelfs niet voor terug om soms zijn hond mee te nemen, die met regelmatig gepiep het stressniveau nog verder opkrikte. Onlangs al dat soort stresserende afleiding, weken de dames geen millimeter van hun kroost. De lepe moeders waren echt aartslink en aartsslim.

Zet en tegenzet

Hun vindingrijkheid kende geen grenzen! Meermalen rees de vraag waarom die twee vrouwen voortdurend zo agressief bezig waren. Het is intrigerend wat hen er toe dreef om hem zo nadrukkelijk informatie achter te houden. In normale omstandigheden zou je zeggen: een nutteloze bezigheid en verspilde energie.

Die koppige dwarsheid lijkt voort te komen uit hun onvermogen om te kunnen delen. En de makkelijkste manier om hun doel te bereiken, was informatie blokkeren.

Lekker dwars zitten

Boze opzet? Misschien niet, misschien misschien ook wel… Er waren gewoonweg duidelijke afspraken over gemaakt, dàt Zwartzaaddonor regelmatig op de hoogte zou worden gehouden. Je kan het wel gek vinden dat hij bijvoorbeeld sterke belangstelling had voor de erfelijke kant van de zaak. Maar je moet je dan toch gewoon aan de afspraken houden.

Hoe zat het met die afspraken?

In 1986 werden die afspraken gemaakt. Een belangrijke motivatie voor Zwartzaaddonor om aan het project mee te werken, was : kunnen meemaken hoe kenmerken van hem overgingen naar de volgende generatie. Bij het kennismakingsgesprek in 1986 hadden de dames nog alle begrip voor zijn minuscule wens. Zij zetten hun vriendelijkste gezicht op, want… tja, ze moesten de buit binnenhalen.

Informatieboycot - het mystieke kruis

Zelfs met dit uiterst bescheiden verzoek van de donor om informatie werd de vloer aangeveegd. Informatie werd stelselmatig achtergehouden, geboycot en ondermijnd. En voor zover al mondjesmaat aangeleverd ook nog eens sterk aangepast. De zogenaamde informatie die Zwartzaaddonor kreeg, was eigenlijk een wenselijke presentatie. Een kwestie van gladde PR, gekneed en opgepoetst tot iets dat de dames aanstond. De dames schreven zogezegd hun eigen familiegeschiedenis.

De vergelijking met Zuid-Korea komt weer naar boven drijven: over de presidentiële familie Kim zijn ook bibliotheken vol met lariekoek en nepgeschiedenis geschreven.

Misplaatste preutsheid

Je zou van twee lesbiennes verwachten, dat ze frank en vrij en met een open blik naar de wereld zouden kijken. Vanuit hun eigen ongewone positie, zouden ze naar verwachting in ieder geval geen last hebben van preutsheid. Wel, misplaatste preutsheid bestond er wel degelijk.

Toen de baby's op de welbekende grote tafel werden verschoond, zag Zwartzaaddonor dat jongetje Vier een gitzwart kruis had. Genitaliën en de omgeving daarvan waren werkelijk pik- en pikzwart. Alleen al het hardop constateren door Zwartzaaddonor daarvan maakte moeder Twee furieus. Zwartzaaddonor, toch enigszins verbaasd door die aanblik, vroeg of er vanuit het ziekenhuis misschien iets over was gezegd. Als een giftige pofadder bitste moeder Twee: "Dat vind je wel erg interessant, hè?".

Een behoorlijk rare reactie, die misschien is te herleiden tot het homomilieu waarin de dames verkeerden. Mogelijk waren hun contacten met dat homoseksuele vriendenstel van invloed op haar venijnige uitval. (Helemaal in het begin van ons verhaal, kwam dat vriendenstel ook eens ter sprake, omdat beide heren het vertikten om een zaadje af te staan aan de dames). Kennelijk heerste er bij de moeder Twee het misverstand, dat alle mannen een fascinatie hebben voor het kruis. Mogelijk dat zij dit uit gesprekken met het vriendenstel heeft gedestilleerd. Vier's pikzwarte genitaliën behoorden klaarblijkelijk tot de familiegeheimen. D ebiologische vader ging dat geen barst aan.Mongolenvlek

Preuts gedoe

Wat niet klopt: de vanzelfsprekendheid waarmee Zwartzaaddonor op zijn beurt alles normaal moest vinden. Wat de dames in de loop der jaren aan gekkigheden produceerden, was verbazingwekkend!

In het kader van bloedtesten afnemen vóór de conceptie, werd er vrijelijk gesproken over menstruatiebloed, besmetting over en weer met eventueel Aids door hun interactieve handelingen, zullen we maar zeggen. Niets was toen de dames te gek om over te praten. Overigens is de enige, die uiteindelijk een bloedtesten heeft gedaan Zwartzaaddonor. Maar het pikzwarte kruis van Zwartzaaddonor's zoon was taboe.

Overigens betrof het onbespreekbaar onderwerp een zogenaamde "mongolenvlek". Twee's onsympathieke, vijandige reactie sloeg op niets. Een variant van dat type pigmentatie wordt hier rechts afgebeeld.

Lijn