<-- 27. Trucs (en tegentrucs) -->

De jaren na 1991… peuter-, kleuter- en jongste kinderjaren van Drie, Vier en Vijf

Een lange periode kort samengevat

Toen Zwartzaaddonor - als hulptroepen - zijn eigen twee (oudere) kinderen van 6 en 5 jaar dus eens meenam, kon hij niet bedenken wat hij verder nog fout kon doen… Wel, de dames bleken te kust en te keur te kunnen kiezen uit wat hij ook deed.

Het volgende taboe stak de kop op: de woorden "halfzus en halfbroer".  Zwartzaaddonor's meegekomen meiden bestonden het in hun spontaniteit om die woorden te gebruiken. Je kunt er moeiljk over doen, maar zij waren nu eenmaal halfzussen van elkaar èn van de tweeling (èn van Drie). Zo was het hen door hun vader verteld en daarvan waren zij zichbewust. Maar zo zijn we niet getrouwd in Pothuyzen…

Taboes

Moeder Een siste als een giftige pofadder: "Dat soort dingen dat doen we hier nooit doen we niet aan!". En: "We hebben zoiets hebben we van halfzus en halfbroer gebruiken we nooit!". Haar bijzondere grammatica juist geordend, betekent dat: "Man, roep je kinderen tot de orde… Wij willen niet dat onze koters weten hoe de vork in de steel zit". Met excuses voor de wonderlijke zinsconstructie, die we zo natuurgetrouw proberen te imiteren.

Er werd Drie, Vier & Vijf met de paplepel ingegoten dat er niets, maar dan ook niets van Zwartzaaddonor in hen aanwezig mocht zijn. Systematisch werd er naar toe gewerkt dat er niets naar een biologische vader was te herleiden.

Terzijde

Dat was ook een van de redenen, dat Zwartzaaddonor op een ver verwijderde parkeerplaats Moeder Een ontmoette. Het leven is als zo duur en daarom had hij een fraai extra kinderbedje voor de dames na de geboorte van de tweeling. Hem werd genadiglijk toegestaan om daar - in het diepste geheim - vanuit zijn auto dat meubelstuk over te laden in Een's auto. Stel je voor dat zoiets een Pothuyzen zou zijn gebeurd. Dat was dan een extra bezoek geweest en er zou blijken dat hij de tweeling openlijk iets leuks had gegeven. Alle sporen moesten worden uitgewist…

Zet en tegezet: jaar in jaar uit

De daaropvolgende jaren vanaf 1991 lijken alle op elkaar. Zwartzaaddonor heeft het, na de geboorte van de tweeling in september 1991, nog tot maart 2003 volgehouden om trouw op al de verjaardagen van de kinderen te komen. Plus 1 x per jaar extra voor iedereen tegelijk. Inmiddels had hij zich aangewend om alle truukjes te pareren, die bij voorbaat zijn bezoek konden verstoren. Zowel per telefoon als per brief verzekerde hij zich er van te voren van dat er op die dag
  • geen kinderpartijtjes,
  • scoutingmiddagen of
  • korfbaltournooien waren.
Want zonder dat goed dicht te timmeren, was er geheid minimaal één kind niet thuis als hij op bezoek kwam.

Familie

Ook zo'n leuke: familietoestanden (van de twee dames welteverstaan!) gingen ook sowieso voor. Verjaardagen, jubilea en trouwerijen in de famielje konden een bezoek van Zwartzaaddonor aan de kinderen in de weg staan. Je zou bijna denken, dat dat gebeurde om extra te benadrukken dat Zwartzaaddonor absoluut geen familie was.

In ieder geval diende hij eerst goed na te gaan of zijn bezoekdag niet toevallig samen viel met de verjaardag van een of ander familielid. En beide moeders hadden een zeeeeer uitgebreide familie. Wonderlijk genoeg vergaten ze maar al te graag om op tijd te checken of Zwartzaaddonor's geplande komst niet samenviel met festiviteiten rondom een van die vele stamleden. Zo waren er tal van meer of minder subtiele signalen naar de kinderen toe.

Geen garantie dat er niet dubbel werd geboekt

Ook als ze wel thuis waren, kon het gebeuren dat de kinderen na zijn aankomst alsnog het huis moesten verlaten. Wegens verplichtingen! Talloze misselijke redenen werden daarvoor opgegeven. Op kleuterleeftijd hadden ze al kennelijk zwaarwegende verplichtingen! Maar niet jegens hun natuurlijke vader.

Ook kwam het voor, dat Zwartzaaddonor de kinderen pas aan het einde van bijvoorbeeld een tournooi of een knutselmiddag trof. Dan kon hij ze - wat spannend! - ergens met een van de moeder ophalen. Eindelijk! Maar meestal was het dan al zo laat, dat hij eigenlijk alweer aan de terugreis moest denken.

Drie dagdelen per jaar

Hij ontdekte dus regelmatig pas als hij bij hen aanbelde, hoe de vlag erbij in.…. Helaas was er dan nog te weinig tijd om met die kinderen iets te doen; eigenlijk kon hij op zulke activiteitendagen meteen de bezoekdag beter meteen afafsluiten. Moeder Een rammelde traditioneel al heel gauw met haar autosleutels, ten teken dat het al tijd was om weer te vertrekken. Op die manier konden de moeders toch half onder de afspraken uitkomen. De dames Sluw en Leep.

Het klinkt allemaal logisch en rechtvaardig, dat die kleine kinderen allerlei verplichtingen hadden. Ja, dat is - bij normale mensen en in normale omstandigheden - ook wel zo. Maar hier was er weinig normaal en gangbaar. We hebben het over welgeteld drie bezoeken per jaar van de vader aan zijn kinderen. Eerder maakten we al een rekensommetje, maar eventjes voor de lol: dat waren slechts drie dagdelen per jaar, die soms bestonden uit "slechts" anderhalf uur lijden.

Om die 3x anderhalf uur - dus nog geen vijf uren verspreid over drie dagen - ook nog eens te torpederen, vergt een boosaardige creativiteit. Er blijven voor het "gezin" zonder die vervelende vader nog altijd 362 volle dagen over. Daarop zou je menselijkerwijs (maar dan heb je het onderliggende probleem!) al die andere leuke, o zo noodzakelijke activiteiten van de kinderen kunnen plannen.

Vanaf volgende bladzijde bevinden we ons in de  mallemolen-modus. Alles waarvan u tot nu toe 
dacht dat het normaal en logisch was, komt op losse schroeven te staan. Welkom een de wereld 
volgens Een en Twee Een absurdistische wereld met eigen wetten en regels,  waaraan ze zichzelf
niet hielden.

 

 

-------------------- --------------------