<-- 29. 10 jaren geheimgehouden (brooddieet) -->

De jaren na 1991… peuter-, kleuter- en jongste kinderjaren van Drie, Vier en Vijf

Voeding

Het onderwerp eten was taboe. Een belangstellende vraag over wat en hoe kinderen eten, is in elk normaal ander gezin gangbaar en normaal. Hier in huize Pottensteyn lag dat ietsjes anders. De alwetende Een was behalve verpleegster, in haar eigen ogen ook nog consultatiebureauarts, kinderpsycholoog en voedingsdeskundige was. Ze wist over veel een heel klein beetje. Maar dat hinderde haar niet om rare dingen te doen:

zo besliste zij (boven de consultatiebureauarts!) over het inentingsprogramma. Van de standaard eerste cocktailprik, die alle kleine kinderen in Nederland krijgen, kreeg jongetje Vier er steeds een onderdeel niet van. Deze cocktailprik is pas efficiënt na herhaalde toediening. Die herhaling werd door Een gewoon getorpedeerd. Prof. Een stelde met een klinische blik, dat hij daar niet tegen kon. Overleg met een echte arts was er niet bij.

Dit kenmerkte haar gebruikelijk optreden: wat zij tekort kwam aan inzicht en kennis, maakten ze ruimschoots goed met een overschot aan zelfvertrouwen. Niet alleen bezat ze twee honden en twee katten, ze bezat ook drie kinderen. Ofschoon de eigenaar van een hond omzichtiger zou omgaan met zijn kostbare "bezit".

Surprise! Na 10 jaar alsnog…

Bizar, maar tegelijkerijd amusant was toen Zwartzaaddonor bij uitzondering rond etenstijd op bezoek was. Hij viel bijna letterlijk met zijn neus in de boter.

Wij hebben dan wel een sprong in de tijd gemaakt, maar de anekdote past hier zo leuk… Bij intieme familiemomenten hoorde hij namelijk niet aanwezig te zijn. Maar dat kwam toen kennelijk zo uit. Mogelijk was hij iets te vroeg in hun huis om hen op te halen voor een dagje uit. Maar laten we geen zijsprong maken; het onderwerp "dagjes uit" behoort tot de meest hilarische. U krijgt dat nog eens apart voorgeschoteld.

Voeden: bek houden

Terug naar het onderwerp voeding. De bezoeker ontdekt dan voor het eerst, dat Drie opvallend beroerd eet. Het meisje bleek tot haar 10e jaar nooit warm te hebben gegeten! Tewijl het hele gezin aan de warme hap was, kreeg zij een boterham met pindakaas. Kennelijk was dit een diep bewaard en vooral zwaarbewaakt geheim. Maar tegelijkertijd ook zo triest.

Laat Zwartzaaddonor als kind met warm eten hetzelfde probleem te hebben gehad. Alleen waren zijn ouders niet zo idioot om jarenlang het hoofd daarvoor te buigen. In iedere normale setting zouden de betrokkenen deze overeenkomst tussen vader en dochter een leuke bijkomstigheid vinden. Het was in ieder geval bespreekbaar geweest, zo van: ook toevallig, dat je als klein kind ook zo belabberd dat. Zou er misschien een samenhang bestaan?

Nou, dat was natuurlijk het aller-, aller-, allerlaatste dat de dames konden verdragen: enige samenhang tussen de vader en dochter. Daar hadden ze een pathologische schrik voor. Liever verloochenden ze alle biologische/genetische wetten.

In dit "gezin" ging het er zo aan toe: als je dit (of een ander) vreemd fenomeen, dat je opviel, durfde aan te kaarten, donderde je argeloos in een lesbische valkuil. Gul gevuld met rechtopstaande vlijmscherpe spiesen. Toekijken en verder je bek houden, dat was de regel. De moeders reageerden neurotisch en geïrriteerd als Zwartzaaddonor iets uit zijn eigen achtergrond wilde vertellen. Alsof daar een bedreiging vanaf kwam. Men hoeft niet helderziende te zijn om te vermoeden wat daar van de reden was. Iedere connectie van de kinderen met hun roots werd krampachtig vernietigd. Daarvoor in de plaats (en dat is het gemene ervan) verzonnen de moeders van alles en nog wat, waardoor de kinderen een fake familiegeschiedenis leerden kennen.

Eetstoornis

Dus tien jaren brood, brood en brood op de drie dagelijkse eetmomenten...! Je zou er bijna de Kinderbescherming op af sturen. Voor vaders, de leverancier van 50% van het genetisch materiaal, was het interessant om zoiets te weten. Dit onderwerp hadden de moeders gemakshalve maar verzwegen… Uiteraard interesseerde het hen geen donder, dat Zwartzaaddonor ook al niet zo'n geweldige eter was als kind.

Babylijf

Wat bij Drie in haar babytijd al opviel was haar langgerekte, enigszins magere lijf en de holle ogen… Al het vet leek achter haar ongebonden te zijn weggeteerd. Baby's zien er toch meestal niet zo uit, tenzij zij in het vegetarische circuit leven. Maar ook moeder Twee's fysiek was ook zoiets dergelijks. Dus Drie's morfologie kon ook genetisch bepaald zijn. Een van de weinige harde afspraken, die ze met z'n drieën hadden gemaakt, was: Zwartzaaddonor kon vrijelijk inzicht in de genetica krijgen. Maar dan moet je natuurlijk geen dingen "geheim houden". Zijn interesse kon geen verrassing voor de dames zijn. Niet alleen hadden ze dat vooraf uitgebreid besproken, maar - gezien zijn biologische achtergrond - kon het geen verrassing zijn, dat hij met meer dan gemiddelde interesse ontwikkelingen gadesloeg.

De dames lieten Zwartzaaddonor goed merken, dat ze het niet op prijs stelde als hij "zulke intieme vragen" stelde. Dat hij zijn kost verdiende - wat een ironie! - met voorlichting geven over voeding wisten ze niet, omdat ze nooit luisterden naar wat hij te vertellen had. Voor zover hij er zelf iets over probeerde te zeggen, sloegen ze nog net niet de handen voor de oren. Meestal gingen ze opeens diep geïnteresseerd andere dingen in de huiskamer bekijken. Als ze hem maar niet hoefden te horen…

Het meest zotte van die situatie rond voeding was wel, dat hij een bezoek aan de dames regelmatig combineerde met een bespreking op het bolwerk van de voeding: het Ministerie van Landbouw. Dat was vlakbij gelegen en daar overlegde hij namens de industrie over… voeding. De ochtend en de middag van dezelfde dag vertonen dan een schrijnende tegenstelling:

Ironie

Eigenlijk zit daarin een humoristische noot: Zwartzaaddonor ontmoette eens 's morgens op het Ministerie van Landbouw de toenmalige minister (Braks) in een aangename atmosfeer. In Nederland hangt aan voeding een uiterst streng wettelijk etiket. Regelmatig was overleg nodig met de departementsbollebozen, specialisten op het gebied van de Warenwet, die daarover gingen. Vervolgens werd hij op diezelfde dag, maar dan 's middags, door de dames genadeloos onderuit gehaald over hetzelfde onderwerp.

Men kan diep vallen: 's ochtends deskundige èn 's middags kakelende randdebiel. Het kon heel makkelijk verkeren in de vreemde leefwereld van de dames. Dit is zowel treurig als hoogst vermakelijk.

Verwaten

Moeder Een trok bij het heikele onderwerp "voeding van Drie" haar wetenschappelijke gezicht, plantte nog eens een peuk in de spleet onder haar dopneusje en moeder Twee analyseerde zich een psygoochelarische slag in de rondte. Na de baarlijke onzin van Een kon Twee heel vaag zwatelen over iets, waar geen touw aan vast was te knopen.

Graag getuigde Twee van een sterk geloof in het alternatieve gezondheidscircuit. Haar bijzondere interesse betrof ook nog eens voeding… wat de situatie nog zonderlinger maakte. De dames mochten van alles en nog wat vinden, wat ze wensten, maar dat ze hun merkwaardige beslissingen serieus baseerden op boterzachte "wetenschap" is niet te vertrouwenwekkend. Dat betrof helaas niet alleen voeding, maar eigenlijk de complete mondiale wetenschap.

Zo leek het vanzelfsprekend, dat Twee voedingskundig inzicht had, omdat ze lerares gezondheidskunde was. Wij weten niet precies wat dat voorstelde, op wat voor niveau je dat moest plaatsen. Maar vroeger hadden we zulke tantes op de huishoudschool. Ook wel schertsend spinazieacademie genoemd. Vaak gingen kookleraressen, soms (dieet)kokkinnen door voor deskundig op het gebied van voeding. Maar voornamelijk hielden zij zich bezig met onwillige meiden - die niet naar de Mulo konden - een gasstel aan te laten steken.

Ook al zwamde Twee maar wat, ze deed wel haar best om er kundig uit te zien. Dan trok ze ook nog eens haar meest warme, empatische gezicht.

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design b