<-- 30. Gruwel van deze tijd (antwoordapparaat) -->

De jaren na 1991… peuter-, kleuter- en jongste kinderjaren van Drie, Vier en Vijf

Vermakelijk, bizar

respectievelijk van de pot gerukt, is dit: de twee dames hadden een taakverdeling. Een was degene, die om het halfjaar telefonisch contact opnam met Zwartzaaddonor. Dat in verband met het vaststellen van een bezoekdatum. Zij moet dan ook de persoon zijn geweest, die bij de uitvoering van die afspraken regelmatig daar een rotzooitje van maakte. Immers, veel te vaak bleek dat op de betreffende bezoekdag Drie op de een of andere manier bezet was.

In ieder geval deed zich dan iets anders voor dan de bedoeling van die speciale dag was. Er was een vriendinnetje komen spelen of Drie moest per se naar een vriendinnetje toe. Nog te zwijgen over allerlei andere sociale en sportieve activiteiten waar ze per se bij aanwezig moest zijn. En uitgerekend op het dagdeel, dat haar biologische vader langskwam… speciaal voor haar! Deze moedwillige chaos ging trouwens vrolijk door toen Vier en Vijf erbij kwamen.

Communicatie

Maar dat terzijde; tenslotte is er anekdote apart aan gewijd. Hoe met name Een zich erop toelegde de communicatie te torpederen blijkt uit het volgende voorbeeld:

Als Zwartzaaddonorniet thuis was, had hij altijd een telefoonbeantwoorder aan staan. Het overkwam hem meermalen, vele malen zelfs, dat hij bij thuiskomst aan het apparaat kon zien dat iemand had opgebeld, maar niets ingesproken. Dat wordt op een gegeven moment irritant en zelfs een beetje griezelig. Een mens vraagt zich toch op een gegeven moment af wie die spookbeller is.

Zo kwam hij erop een gegeven moment achter, dat het Een was, die keer op keer opbelde en vervolgens neerlegde, zodra ze merkte, dat er een antwoordapparaat was. Zwartzaaddonor vermoedde een van die onduidelijke angsten, waarvan zij vol bleek te zijn. Eigenlijk kende hij niemand uit zijn omgeving, die zorg idioot en schichtig gedrag vertoonde. Dus zij was een serieuze kandidaat…

Tot overmaat van ramp kon ze gepikeerd klagen, dat ze zo vaak had opgebeld. Voor niets. Dat dank je de koekoek… Hij was niet thuis en het antwoordapparaat werd niet meer gesproken. Dus het kwam neer op zijn helderziende vermogens om het contact te onderhouden. Hij legde haar uit, dat je op die manier natuurlijk verstoppertje blijft spelen. Hij had de gewoonte om direct terug te bellen, zodat er nog nooit iemand moeite had gehad met deze oplossing. Maar zonder een achtergelaten bericht schiet zoiets natuurlijk niet op.

Angsten

Dus de vraag was of zij alsjeblieft eens een keer wat zou kunnen inspreken. Al was het alleen maar een superkort bericht om Zwartzaaddonor terug te bellen. Toen kwam de aap uit de mouw: volgens Een was de inspreektijd te kort. Liever legde ze dan neer en belde ze opnieuw op.

De werkelijkheid was deze: dit antwoordapparaat was al jaren (ook zakelijk) in gebruik en werd er regelmatig door talloze mensen ingesproken. Die zogenaamde korte inspreektijd had hen nooit gehinderd. Trouwens, een beetje inventief mens belt eventueel aansluitend nog een keer. Het was uiteraard een misselijke rotsmoes…

Tics

Ook een werkelijkheid was, dat de reële inspreektijd 1 minuut was. Probeer dat maar eens uit… Je kunt in 1 minuut behoorlijk wat kwijt over de telefoon. Maar het vermoeden bestaat, dat tussen de andere merkwaardige tics van Een, zij deze antwoordapparatenfobie ook had. Het was een soort valse schaamte. Er zijn wel meer mensen, die dichtslaan zodra ze merken dat hun stem wordt opgenomen. Maar de onlogische, kronkelige gedachtegang van Een had zijn toppunt nog niet bereikt:

Speciaal voor Een veranderde Zwartzaaddonor zijn welkomsttekst op het antwoordapparaat. Het werd iets van: "Dit is de telefoonbeantwoorder van… Ik ben er op het ogenblik niet, maar u kunt een bericht inspreken naar de pieptoon. U heeft daarvoor 1 minuut de tijd".

Commentaren

Hoe vreemd dat weer overkwam op andere - laten we zeggen: de doorsnee - bellers, bleek wel uit de commentaren die Zwartzaaddonor daar dan weer op kreeg. Hij ontdekte, dat die toelichting bevreemdend werkte voor de meeste opbellers. Zelfs de fietsenmaker, die een korte zakelijke mededeling had ingesproken, gaf daarbij extra te kennen dat hij opkeek van die ongewone boodschap. Hij belde eigenlijk alleen maar op om te vertellen dat Zwartzaaddonor's te repareren fiets klaar was en kon worden opgehaald. Daarbij maakte hij sprak hij op het antwoordapparaat de ironische opmerking in, dat hij voor een mededeling echt geen minuut nodig had. In het algemeen kwam die speciaal voor Een toegevoegde zin op andere mensen raar over. Tot overmaat van ramp hielp het geen ruk, want Een volhardde gewoon in het niet inspreken.

Kenmerk

Is het belangrijk? Ach, op zichzelf niet. Is het kenmerkend? Ja, heel erg kenmerkend. Duidt dit ergens op? Nou en of… Een had heel rare dingen in haar manier van doen. Dat geeft op zich zelf niet als zij anderen daarmee niet hinderde. Een zekere terughoudende bescheidenheid zou haar hebben gesierd als je haar gedrag afzette tegen wat te doen gebruikelijk is in de maatschappij. Door gebrek aan zelfkennis, draaide zij de zaken echter om en deed voorkomen, dat de wereld om haar zonderling was. Met als uitschieter: Zwartzaaddonor, de meest zonderlinge van allen. Onlangs deze sociale handicap redden zij zich prima de maatschappij, voornamelijk dobberend op haar dominante aard. Haar treurige gebrek aan inzicht en de afwezigheid van in levend vermogen, maakte zij ruimschoots goed door een overdaad aan zelfverzekerdheid.

Hekel

U zult zeggen, dat op deze manier inmiddels alle problemen voor het inspreken van een boodschapper waren opgelost. Niets van dat alles, want dat eindeloos neerleggen bleef gewoon doorgaan. Daarover gevraagd door Zwartzaaddonor, antwoordde Een "dat ze een hekel had aan die een moderne dingen". Dan zijn we daar ook weer uit. De verworvenheden van deze moderne tijd waren kennelijk niet aan haar besteed…

Nou, vergis je niet: nog voordat mobiele telefoons gangbaar waren had zij er een. In de negentiger jaren stelden mensen nog bewonderend vast: “Goh, zij heeft een mobiele telefoon!”. Zij was ineens de tijd ver vooruit. En… wie schetst onze verrassing: ongeveer tegelijkertijd, maar uiteraard eerst na langdurige geheimhouding, had bij de dames ook een antwoordapparaat zijn intrede gedaan. Ineens waren alle bezwaren tegen die moderniteiten verdwenen…

Maar daar heb ik weer: wat eerst raar en vreemd en zonderling was, is het opeens niet. Dat komt doordat in de tijd die hen schikte en op het moment dat het hen uitkwam, zij ineens zo'n apparaat het huishouden binnen schoven. Tegelijkertijd werden de zwaar verdedigende bizarre normen, die zij tot dat moment erop na hielden, verlaten. Van zulke aanpassingen werd geen woord tegen Zwartzaaddonor gezegd. Zij waren altijd zorgvuldig met het uitkiezen van kritische commentaren, maar van enige zorgvuldige omgang met de vader van hun kind(eren) was teveel moeite.

De manier waarop in huize Pottensteyn met het eigen antwoordapparaat werd omgegaan, met name door de zeer slechte instrueerde Drie, levert weer een aparte mallekdote op. Zie elders…

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design b