crisis gaat meisje bij

<-- 31. Ophemelen (en non-communicatie) -->

De kinderjaren van Drie, Vier en Vijf

Trotse moeders

Volgens de moeders was Drie hoogbegaafd. Dat bleek wel toen ze voor het eerst alleen naar school fietste. Dat ging prima, behalve dan die keer dat onderweg de straat was opengebroken. Ieder normaal begaafd kind zou een stukje terugrijden en een andere afslag nemen. Vervolgens verderop weer terug insteken op de vertrouwde route. Maar dit superintelligente wonderkind fietste terug naar huis. Ze kon er immers niet door…

Waarom dit vermeld? Dat dweperige geuren met fictieve eigenschappen staat in schril contrast met dit vermakelijke incidentje, maar is eigenlijk heel kenmerkend voor de karaktervorming van dat kind. Allerlei krachtige karaktertrekken dichtten de dames haar brallerig en trots toe. Maar het kind testen, uitdagen om grenzen te verleggen… dat zat er juist niet in. In hun pedagoochelarische zwamfilosofie werd er alleen maar gejuicht. Daardoor werden de haar toegeschreven hoge kwaliteiten in de praktijk gelogenstraft. Een schrijnend voorbeeld is vele jaren later, als ze volwassen is. U voelt het al: dat wordt een aparte anekdote. Want dan zitten we alweer in 2012.

Weke opvoeding

Op dezelfde zoetsappige manier de opvoeding ter hand genomen van het broertje Vier. De dochters van Zwartzaaddonor ontdekten - toen ze op bezoek waren - dat hij als circa tienjarige nog steeds niet anders kon piesen dan als een meisje, dus zittend. Nou was hij zijn tijd mogelijkerwijs ver vooruit, want in 2002, een jaar of wat later, was dat een hot item. Opeens was daar de "feminisering van de basisschool": jongetjes moesten voortaan zittend plassen.19 feb. 2002 - Leren plassen als een meisje. (Er is een boterzachte verhandeling over t.w. van Maarten Huygen, Sluitstuk van de feminisering van de basisschool: jongetjes moeten voortaan zittend plassen). Een toepassing van dit fenomeen: zie pagina 49.

Maar in dit beschreven geval had de psygoochelarische onzin uit het onderwijs nog niet toegeslagen. Dit was gewoon een huiselijke gewoonte in Pottensteyn. In het kader van sociaal-emotionele ontwikkeling van vierjarigen is er misschien wat voor te zeggen, maar voor deze tienjarige… geeft te denken. Zitten of staan, 't zal wel.... maar het arme kind KON niet anders dan zittend plassen. Dat was er in geramd.

Judo

En voorts was het hartverscheurend, dat hij schuw voor mannen was. In de optiek van de moeders waren die namelijk altijd bars. We maken weliswaar een sprong, maar het is zo kenmerkend voor de fantastische opvoeding:

dat jochie heeft het nauwelijks een lesuur in een judoschool volgehouden. Hij is toen met hangende pootjes vertrokken. Nog voor er een greep of een worp was ingezet, knapte hij al af op de zogenaamd barse leraar. Dat was in de fase van het opwarmen in het begin vanhij gaf hij de les. Na geruime tijd vatte hij weer moed en schreef zich weer opnieuw in. En warempel, weer een enkele les en opnieuw afhaken. De confrontatie met mannelijke instructeurs beviel hem niet. Vertaling: beviel zijn moeders niet…

Karaktervorming; of juist niet

Helaas onderstreepte Drie met dikke lijnen toen ze ruim volwassen was hoe weinig ruggengraat zij had. Zo broertje, zo grote zus. Een anekdote, die daarop duidt speelt zich af in veel recentere tijden. Een wordt verhaal over Drie - zij het nogal cryptisch - op zogenaamde verhalensites (webtales & nederlands.nll) vermeldt haar laffe rotstreek. Een aanklacht wegens smaad en laster aan de broek van haar bloedeigen vader. Nadat hem alles was afgepakt, bedacht deze zouteloze Drie (inmiddels tweede helft van de 20) dom haar biologische vader ook nog eens zijn herinneringen af te pakken.

Een vereenvoudigde index van de verhalen is dit. Even zoeken of anders wachten op een komende link verderop in onze vertellingenreeks.

Om u niet af te leiden zullen we de specifieke inzendingen hier niet noemen. Wie zoekt, vindt ze wel… In diverse korte verhalen wordt uitgebreid regelmatig verwezen naar de rotstreek, die Drie als jonge volwassen vrouw haar bloedeigen vader lapte. En ja, het is cryptisch, omdat we al een aanklacht wegens smaad en laster aan onze broek hebben. De daarmee samenhangende dreiging acht je niet mogelijk in Nederland; dat is de onaangename gang van zaken in ruige oorden zoals Somalië, Noord-Korea en Oezbekistan. Daar hebben ze een soort van memoires-politie, die je te grazen neemt als je je iets mocht herinneren dat sommige "belangrijke" personen niet aanstaat.

In het algemeen richtte die Pothuyzense opvoeding zich op het aankweken van veel poeha en weinig ruggengraat… De kinderen werden voortdurend bejubeld en toegejuicht. Zodoende niet gewend aan kritiek en daardoor niet bestand tegen de geringste tegenslag in het leven. Voor de magnifieke, maar kortstondige sportieve carrière van Drie's broertje gold al precies hetzelfde.

Gestoethaspel

Precies passend in het wazige opvoedkunde-circus van de moeders het was hun afschermende houding voor nieuwe ontwikkelingen. Stel je voor dat er in hun huishouden zoiets monstrueus als Zwartzaaddonor's antwoordapparaat zou komen. Niettemin namen we er kennis van, dat de dames een ommezwaai maakten in dit technologische tijdperk. Er was opeens wel een antwoordapparaat in huis… U denkt dus, dat alle problemen in verband met het inspreken van een boodschap op Zwartzaaddonor's antwoordapparaat vanaf dat moment waren opgelost.

Het ene antwoordapparaat is het andere niet…

Het hangt er klaarblijkelijk van af in wiens bezit het is!

Oeps! Verbinding verbroken

Opgelost? Niets van dat alles, want dat eindeloos neerleggen van de hoorn bleef gewoon doorgaan als de opbellende Een (waarschijnlijk ook Twee) Zwartzaaddonor's geluidsbandje hoorde. Daarover gevraagd door Zwartzaaddonor had Een de dikke smoes, dat ze aan de inspreektijd niet genoeg had.

Om haar in deze geestelijke nood bij te staan had Zwartzaaddonor daarom een wijziging aangebracht in zijn welkomstbericht. Daarin werd nadrukkelijk vermeld, dat er voldoende inspreektijd was, namelijk eén minuut. Maar het antwoordapparaat van Zwartzaaddonor bevond zich in een uitzonderingspositie, zullen we maar zeggen.

Dieptepsychologen houden er rekening mee, dat ondanks Een's superassertieve, agressieve en masculiene optreden zij op een enkel punt opeens "bleu" was. Je hebt immers van die mensen, die helemaal dichtklappen als ze een microfoon onder hun neus krijgen. Enige jaren later zou ze trouwens het tegendeel van "bleu" bewijzen in een tv-optreden ("Klatsj!"in nederlands.nl, een los verhaal uit drie teksten over een (hoofd)personage dat enigszins doet denken aan Een. Even zoeken in het rijtje titels…)

Volgende smoes

Op een gegeven moment was Twee aan het eind van haar uitvluchten. Zij kon niets anders bedenken om haar weigerachtigheid iets in te spreken te verklaren dan met "dat ze een hekel had aan die dingen". Dan zijn we daar ook weer uit. De verworvenheden van deze moderne tijd waren kennelijk niet aan Een besteed… Behalve dan als zij er zelf mee aan de gang gingen.

De omgang met hun eigen, naderhand toch verrassend wel aangeschafte antwoordapparaat, had ook wat bonte trekjes. Nou, dat was dikke pret. Zwartzaaddonor merkte, dat er op zijn ingesproken berichten niet werd gereageerd. Nooit... wel, dat past wel een beetje bij het algemeen negeren van de goede man. Maar er was meer aan de hand. Zoiets kan je niet verzinnen: pagina 32.

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design b