<-- 32. Vreemde mix (hoog IQ en toch dom doen) -->

De kinderjaren van Drie, Vier en Vijf

't Kukeltje van Drie

Zwartzaaddonor was onderzoekend van aard en alle informatie bij elkaar kwakkend, kwam hij tot de volgende ontdekking: zijn - op het gloednieuwe antwoordapparaat van de dames - ingesproken boodschappen werden zodra Drie thuiskwam, (eerder dan de moeders) afgeluisterd door dat kind… en gewist. Nu had het meisje al een zekere naam verworven met het niet doorgeven van informatie. Een hoog IQ is geen garantie voor goede communicatie. Dat is bekend van intelligente autisten…

Tegelijkertijd met het uitschakelen van dit mechanische hulpmiddel schakelde ze dus haar onnozelheid aan. Hoog kukeltje of niet… Weliswaar had ze geen enkele gen van Een geërfd, zij deelde wel met haar dezelfde gebrekkige aanleg voor communiceren. Pech voor haar: haar biologische moeder Een had evenmin kaas had gegeten van normaal communiceren. Zo had ze wat dat betreft geen goede start! Een wel graag communicerende vader redt het dan ook niet meer.

Non-communicatie

Uit talloze andere incidentjes bleek, dat zij - als Zwartzaaddonor iets aan haar schreef of naar haar belde - niets daarvan doorgaf aan haar ouders. Dat gaf natuurlijk problemen als hij bijvoorbeeld een afspraak voorstelde. Uiteraard - zelfs nog toen ze al een tiener was - belde hij nog een keer daaroverheen voor de zekerheid. Je kon toch niet vertrouwen op haar bereidwilligheid een boodschap door te geven. Voor een kleuter is dat ook teveel gevraagd om te verwerken, maar van iemand van pak 'm beet 12 jaar mag je verwachten, dat zij zo'n klus aankan. De roep van dat "hoogbegaafd zijn" kwam zo wel in een merkwaardig daglicht te staan. De afhandeling van dergelijke situaties kun je rustig knap dom noemen. In ieder geval duidde het op een slechte voorbereiding in de opvoeding en voorbereiding op de realistische maatschappij.

Rare man

Net zo'n vreemd geval als terugfietsen als er een gat in de weg zit, was Drie's manier van omgaan met hun eigen helse machine: het antwoordapparaat. Loste ze de eerstgenoemde hindernis op door er voor terug te deinzen en terug te fietsen, van enige inventiviteit rond de telefoonbeantwoorder bleek niets.

Ze presteerde het zelfs tegen moeder Twee te zeggen: "Er stond een rare man op het antwoordapparaat, maar dat heb ik gewist'. Een sprankelende slimbo, die na 12 jaar nog steeds de stem van haar vader aan de telefoon niet herkende. Dan moet je toch behoorlijk gesuft hebben al die jaren… De comateuze indruk die ze maakte wordt hiermee gedemonstreerd. En zichzelf nooit bewust van haar onbedoelde geestigheid.

Verstrooid/autistisch

Dus afspraken maken via haar had geen zin. Laten we voorlopig aannemen dat ons wonderkind een beetje verstrooid was. Dat kan een rol spelen in de voortdurende beroerde communicatie. Maar dit gedoe paste ook wel naadloos binnen de zonderlinge gang van zaken in dit gezin. Ondanks, dat beide moeders geen enkele graad in de geesteswetenschappen hadden, gedroegen zij zich graag - met van die interessante blikken - als doorknede gedragswetenschappers. Merkwaardig, dat zij vanuit die zichzelf opgelegde rollen nooit aan een lichte vorm van autisme hebben gedacht. Drie had de emotieloze uitstraling van een robot. (Moeder Twee noemde zoiets "emotioneel stabiel". Waarmee je psychogelarisch alles rechtbreit. Trouwens, van een baksteen kan je precies hetzelfde - emotioneel stabiel! - beweren).

Brievenpost: ook al moeilijk?

Was zo technisch hoogstandje als een telefoon al moeilijk, de dames hadden er zelfs problemen mee om met de reguliere post een brief op de juiste plek en op tijd te krijgen. Dat - post goed aan laten komen - is een ongelooflijk verhaal, dat - inderdaad - weer een aparte mallekdote verdient (op de volgende pagina). Bij al die malle gedragingen kan je je afvragen aan de hand van welke normering de aanduiding van Zwartzaaddonor als "rare man" is ontstaan. Daarom zeer interessant, omdat je dikke vraagtekens kunt plaatsen bij wat de dames normaal en gangbaar vonden. Op de keper beschouwd was hun gedrag behoorlijk afwijkend van wat sociaal aanvaardbaar heet te zijn.

Non-communicatie

De moeders communiceerden even belabberd naar dat kind toe. Om maar te zwijgen over hun onderlinge communicatie. Zwartzaaddonor kwam om de haverklap in situaties terecht, waarin hij mocht verwachten dat de een de ander had geïnformeerd. Nou, het bleek steeds verrassend nieuws te zijn als hij - nadat hij al met de een iets had besproken - de andere daarna sprak. Dan kon hij eigenlijk helemaal opnieuw beginnen… Misschien heeft die lamlendige communicatie er wel toe bijgedragen, dat de dames uiteindelijk van de echt zijn gescheiden.

Tja, dat is ook zoiets… Toen ze gescheiden bleken, vernam Zwartzaaddonor voor het eerst - na vele jaren - dat ze überhaupt ooit getrouwd waren! Het was kennelijk heel belangrijk om hem dergelijke kennis te onthouden. Het was ook heel belangrijk om hem over van alles inhet ongewisse te laten. Het werd hem zo dubbel en dik, drievoudig en dwars duidelijk gemaakt, dat hij nergens mee te maken had.

Systematisch uitwissen

Weggummen

Je vraagt je af of ze zich realiseerden, dat er zonder hem geen leven zou zijn geweest. Er is geen helderziendheid voor nodig om door te hebben waar ze mee bezig waren. Al dat dwarsliggen, dat boycotten, die slordigheden en vergeetachtigheden leidden uiteindelijk allemaal tot het hoger doel: ieder verband van de kinderen met hun vader weggummen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design b