crisis gaat meisje bij

<-- 34. Adres bijhouden ( hoe moeilijk kan het zijn?) -->

Net zo moeilijk als onthouden wie er suiker in de koffie heeft

Najaar 2001

Een tijd, gemarkeerd door de aanslag op de Twin Towers in New York. De voorlaatste keer, dat Zwartzaaddonor de moed, de energie en de zin had om nog eens langs te wippen, was in november 2001. Traditiegetrouw ter gelegenheid van Drie's 14e verjaardag op 30 oktober. Zoals gebruikelijk mocht hij pas langskomen nadat alle intimi al langs waren geweest. Ten slotte is een biologische vader niet anders dan een vervelend gegeven. Hij had zijn twee eigen dochters meegenomen en samen met de (in totaal) drie kinderen van Moeder Twee gingen ze - want moeder Twee had vrijkaartjes - op bezoek in het technisch museum in Delft.

Er was die dag iets bijzonders: Een was er niet bij. in Egypte

Dat was bij Zwartzaaddonor's laatste bezoeken trouwens al een paar keer eerder voorgevallen. Dat waren tevens de meest ontspannen Hoeraontmoetingen met de kinderen. Ook deze ontmoetingsdag werd gekenmerkt door een relaxte sfeer. De afwezigheid van Een was bij eerdere gelegenheden verklaard met "dat ze met een Arabische vriendin iets ondernam". In Egypte. Daar bleek ze dus vaker te vertoeven. Helaas kwam Zwartzaaddonor haar tussen die uitstapjes door af en toe weer tegen in Nederland, hetgeen de stemming ogenblikkelijk drukte.

Technisch museum

De vijf kinderen vermaakten zich op hun manier. Twee en Zwartzaaddonor zaten buiten in de tuin van het Delftse museum, waarbij Twee haar agenda/adresboekje bijwerkte. Op een gegeven moment attendeerde Zwartzaaddonor haar erop dat haar adresboekje een fout bevatte. Zijn Amersfoortse adres, dat hij in 1998 had verlaten, stond nog steeds in haar boekje…

Zo bleek dus - na bijna vier jaren - hoe belangrijk Twee het vond te weten waar de vader van haar kinderen uithing. Zijn adres had ze al die tijd niet gewijzigd. Zijn nieuwe adres was in Zwolle en het is verleidelijk om deze kleine slordigheid aan te wijzen als oorzaak, dat allerlei aan hem beloofde post hem niet bereikte.

Dat is een veel te mooie verklaring, want het lijdt geen twijfel dat de dames gewoon geen zin hadden om hun oeroude afspraak na te komen. Hun onwil en hun pathologische neiging om Zwartzaaddonor tot in de kleinste dingetjes te boycotten bleek wel hieruit:

Pro memorie: de afspraak was immers, dat ze hem één keer per jaar een fotokopie zouden sturen van het overgangsrapport van Drie. Dat was één van de uiterst geringe tegenprestaties voor zijn gulle zaaddonaties. Op de een of andere manier hikten ze aan tegen dat dubbeltje per fotokopie. Ons bent zunig… en nog meer spijt van een belofte kregen ze toen de twee volgende kinderen naar school gingen. Het sturen van drie fotokopieën maakte alles nog duurder!

Het zat hem vaak in dit soort kleine dingetjes (maar dan een opeenstapeling daarvan!) waarmee de dames hun ongenoegen toonden. Hun weerzin en onbedwingbare drang tot boycotten konden ze kwijt in allerlei kleine treiterijen. Maar zo veel en zo onophoudelijk.

You've got mail

Zwartzaaddonor's vangnet was de nieuwe bewoonster op zijn vorige Amersfoortse adres, die hem af en toe opgewekt telefonisch meldde dat er weer post uit Pothuyzen bij haar was aangekomen. Drieëneenhalf jaar lang stuurde die oude dame behulpzaam post van de dames door naar Zwolle! Zo bouwde Zwartzaaddonor onbedoeld een leuk telefonisch contact op met die onbezoldigde postsorteerster. Eindelijk kreeg Zwartzaaddonor Een in 2001 zo ver, dat zij haar adresboekje bijwerkte. En uiteraard waren daaraan voorafgaand van zijn kant talloze eerdere schriftelijke en telefonische meldingen geweest over de slordige postafhandeling. Maar de dames kregen schijnbaar een soort van orgastische kick van als ze daar lekker dwars tegen in gingen.

Door middel van grenzeloze minachting en

volslagen desinteresse bedrijf je passieve boycot…

We kunnen met zekerheid vaststellen dat zijn nieuwe adres van 1998 - 2001 door Twee botweg werd genegeerd… Gewoon omdat het leuk was Zwartzaaddonor een hak te zetten. Op de een of andere manier schepten de dames er een sadistisch genoegen in om de vader van hun kinderen af te schrikken. Maar behalve het orgastische hoogtepunt, dat ze daaraan beleefden, verloren ze het uiteindelijke doel niet uit ogen:

Al die misselijke acties moesten ertoe leiden, dat hem de lust werd ontnomen nog langs te komen

Het had duidelijk hun voorkeur, dat hij zelf op het idee kwam , weg te blijven… En bij zijn keuze wilden ze hem graag helpen door een beetje bij te sturen….

Andere hoofdbrekens

Dat lachwekkende gedoe over zijn adres, dat jarenlang niet werd veranderd… ach, het is maar een voorbeeld van de vele. Van echt kolderieke gebeurtenissen zijn er talloze voorbeelden. Op pagina 42 nog zo'n stel…

Lijn

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design b
 
>