<-- 37. Nog steeds Blijdorp ( p.35 vervolgd) -->

Met de kids op neutraal terrein. Zou Een zich een beetje inhouden? Of blijft ze pa afzeiken?

Miserabele organisatie

Een, geïnspireerd door haar onverbeterlijke eigengereidheid had het volgende scenario gemaakt: Zwartzaaddonor arriveert met zijn kinderen met het openbaar vervoer in huize Pottensteijn. De bedoeling is, dat ze op de dag die paar kilometer naar Rotterdam in het autootje van de dames zullen gaan. Twee volwassenen en vijf kinderen gepropt in een mini-karretje. Het was net zo'n clownsact. Bij andere gelegenheden reisde Zwartzaaddonor net zo lief door naar Blijdorp, maar zo hadden de dames het bedacht... Overigens was het die keer, die we nu bespreken, zonder Twee. Deze prachtmoeder bleef thuis.

Goedkope tickets

Op pagina 35 bespraken we Zwartzaaddonor's gunstige goedkope tickets te kopen bij het station van Pothuyzen, dat vlakbij hun woning ligt. Nou stak Een zo in elkaar, dat ze dit een uitgelezen gelegenheid vond om lekker dwars te liggen. Zij wist het beter, ze reed liever naar Diergaarde Blijdorp en bij het vlak daarbij gelegen station Rotterdam CS konden dan die goedkope kaartjes alsnog worden gekocht. De logica is niet echt duidelijk, want op weg naar Rotterdam passeerden ze nota bene dat kleine buurtstation in Pothuyzen, waar de kaartjes als het ware voor de grijp lagen en waar geen rijen voor de kassa's stonden. Maar neen… Er moest doorgereden worden al was het alleen maar om Zwartzaaddonor te kunnen corrigeren.

Een wist het beter en kickte er op als ze automatisch lekker het omgekeerde deed van wat Zwartzaaddonor voorstelde. Zo werd het door haar tegenwerking juist een heel duur dagje. Bij de dierentuin aangekomen adviseerde Zwartzaaddonor haar om op te route daarheen te parkeren. Hij kende het daar op zijn duimpje en in een woonwijk was voor de kenners van de lokale situatie parkeergelegenheid te over. Dan was het nog maar een klein stukje lopen. Lopen was niet Zwartzaaddonor's "fort" door ernstige artrose aan beide knieën. Dus logischerwijs was zijn voorstel uiterst zinnig te noemen.

Liever dure tickets

Maar neen, Een verkoos de officiële parkeerplaats bij de dierentuin. Op dat moment kwam ze er achter, dat het toch wel erg onhandig was om in deze wereldstad eerst nog eventjes naar het Centraal Station te gaan. Daar parkeren om bij het NS-loket die gereduceerde entreekaartjes te kopen, was natuurlijk een illusie. Dus dat werd kaartjes kopen aan de kassa van de dierentuin. Dus na het omweggetje naar het Centraal station reed ze onverrichterzake weer terug naar de parkeerplaats bij de dierentuin. Deze bleek stampensvol te zijn, maar Een vertikte het om een stukje terug te rijden naar de plaats, waarvan Zwartzaaddonor eerder had voorgesteld daar uit te stappen.

Goddelijk ingrijpen: eindelijk samen

Opgewekt stelde ze voor, dat iedereen dan maar bij de ingang van de dierentuin zou uitstappen. Zwartzaaddonor zou met de vijf kids de dierentuin ingaan en Een zou hen dan na verloop van tijd wel opzoeken. Dat werd een van de leukste dagjes uit. Zwartzaaddonor had alle vijf zijn kinderen om zich heen zonder die deprimerende dominante Een, die constant haar neus overal in stak. Weliswaar kostte het hem een rib uit zijn lijf, want hij hoestte het volle tarief voor de entree voor een volwassene en vijf kinderen op. Hij had dat zo leuk voorbereid om het financieel beheersbaar te houden.

Een had aan alle kanten obstructie gepleegd, maar tegen dit kennelijk goddelijke ingrijpen kon zij niet op: toen ze - na lang zoeken - een plekje vond op die parkeerplaats, kwam ze tot de ontdekking kwam, dat je geen geld in de automaat kon gooien, maar dat er met een chippas moest worden betaald. Het duurde weer opnieuw enige tijd om iemand op te scharrelen die zijn betaalchipkaart ter beschikking wilde stellen, waarbij ze hem uiteraard contant dat bedrag teruggaf. Zo coulant zou ze later op de dag bij Zwartzaaddonor niet zijn!

Maar in ieder geval schonk de Heer een keer in hun aller leven een klein uurtje voor alleen vader + kids. Zonder dat er een kampbewaakster toezicht hield.

Ironie van het noodlot

De ironie wil, dat uiteindelijk Zwartzaaddonor de enige was, die de boot inging. Dat zou pas aan het eind van de dag blijken. Mevrouw de dwarsliggerster had- als je er goed over nadenkt - eigenlijk een kostelijke tegenactie bedacht: Zwartzaaddonor verplaatst de arena van binnenshuis in Pothuyzen naar een neutraal terrein, maar Moeder Een reageerde daarop met een bewonderenswaardige tegenzet:

Door van voor tot achter Zwartzaaddonor's initiatieven te torpederen, schiep zij een situatie die alle ingrediënten bevatte voor een complete mislukking van dat uitje. Van elk uitje trouwens. Zwartzaaddonor had niettemin dit keer de dag van zijn leven. De enige dag, waar hij ongeveer een uurtje ontspannen met de koters om kon gaan.

Toen werd het alsnog geschoffeld

Na verloop van tijd kwam Moeder Een alsnog de dierentuin in. Zucht… de stemming daalde ogenblikkelijk. De volgende uren gaf Zwartzaaddonor mee bij al haar grillen. Als een soepele wilgentak om de sfeer te redden. Kort samengevat: hij werd permanent in de zeik gezet ten overstaan van zijn kinderen. Het zou ons niet eens verbazen als Een dat niet eens in de gaten had; dat gedrag was haar tweede natuur. Maar de kinderen…? Die zien een zwakkeling, namelijk de vader die op zijn lippen bijt om niet uit zijn slof te schieten. Een man, die niets zegt, wetend dat dan ogenblikkelijk de sfeer kon worden verpest.

Subtiele signalen

Een manifesteerde zich als een ogenschijnlijk stoere moeder met een stentorstem, een vleesberg, meer grootste genoegen bestond uit Zwartzaaddonor voortdurend af te troeven. Wij beschreven het eerder: als een kind hem een vraag stelde, antwoordde Een als de sodemieter, happig om de alfateef in de roedel te blijven.

Af en toe keken de kinderen ongerust naar de bezoeker. Die was na al die jaren nog een vijandige vreemde voor hen, een gevoel dat gevoed werd door de wantrouwende blikken die de moeders, vooral Een steeds op hem wierpen. Kinderen zijn zeer gevoelig voor lichaamssignalen…

Beschrijving van de scène zodra Een zich bij het groepje voegde, past naadloos in de andere mallekdotes. Al die excursies leken namelijk op elkaar: het had iets van een strafexpeditie onder leiding van een vrouwelijke kampcommandant. Want niet alleen vulde Een de tijd nuttig met Zwartzaaddonor het woord af te pakken… ze had ook nog voldoende energie over om aan een stuk door - ten overstaan van zijn kinderen - hun vader af te kraken.

De klos

Als puntje bij paaltje komt, blijkt - ironisch genoeg - Zwartzaaddonor op die dag de klos te zijn. Een bracht aan het eind van de middag Zwartzaaddonor en zijn twee kinderen naar het Centraal station en stelde tot haar spijt vast, dat ze hem de entreekaarten voor haar drie kinderen niet kon vergoeden. hoe het nou zat Zwartzaaddonor daar op zichzelf niet mee, maar Een stelde zich stoer op. Zij zou het voorgeschoten bedrag ogenblikkelijk per giro overmaken, ook al zei Zwartzaaddonor dat dat niet per se nodig was. Neen, ze stond erop!

Zij scheurde een blaadje uit haar notitieboekje met het verzoek om daar zijn gironummer op te schrijven. Net zo goed als er geen post kwam of verkeerd aankwam, is ook het entreegeld nooit bij Zwartzaaddonor waren gekomen. Is dat erg? Helemaal niet. Zegt dat iets? Ja, ontzettend veel…

Vooral de minachting die eruit spreekt.

zie ook pagina 49 (over nog meer Blijdorp)