c

<-- 38. Emotionele schade ('t is maar een das) -->

Peuterjaren van Drie; nog zonder Vier en Vijf. Dit sluit aan op pagina 33

Manipuleren

Hoe je een kind manipuleert, werd op pagina 33 al voorzichtig aangestipt: er was toen enig geklooi met de Vaderdagdas. De waarheid, die Zwartzaaddonor vreesde, bleek wreder te zijn! Het had er alle schijn van, dat Drie zwaar teleurgesteld was nooit iets van haar vader te hebben gehoord. Daar had ze zich toch een gespannen onze mooie Vaderdagdas te maken en op te sturen. Tenminste… dat dacht ze in haar kinderlijke onschuld.

Er moest meer zijn gebeurd dan alleen dat zijn bedankbrief niet aan haar was doorgegeven. Dat was schering en inslag. Soms snelt het toeval te hulp:

Verjaardagbezoek

Op Drie's vijfde verjaardag: Een slaagde er weer in om Zwartzaaddonor te gijzelen door het gespreksonderwerp naar zich toe te trekken, maar toen trad er even een moment van onoplettendheid op. Zij groeide al kwebbelend in haar zelfingenomendheid wanneer zij zichzelf en moeder Twee recenseerde. Graag gaf ze hoog op over hun pedagogische kwaliteiten.

Op zulke momenten verloor ze wel eens de controle over wat ze eigenlijk zeggen wilde. Zo ook nu: glunderend vertelde ze over het handwerkgebeuren op de peuterschool. Ze schetste hoe alle kinderen, ieder voor zijn of haar eigen vader, een grote papieren Vaderdagdas hadden gemaakt. "Maar," zoals Een zei "dat ding was natuurlijk veel te groot om op te sturen. Daarom hebben we in plaats daarvan maar een tekeningetje van Drie verzonden!". Zo hadden zij zich toch maar weer portokosten bespaard.

Das en een bedankje

De man hoorde dit verbijsterd aan. De puzzelstukken vielen alle op hun plaats en nieuwsgierig vroeg hij waar "zijn" das nu dan was. Die bleek dus in een lade bij alle andere schatten te zijn opgeborgen. Of moeten we zeggen verstopt? Drie wist niets van dat verstoppen, want die wist niet beter dan dat haar frutseltje naar haar vader was opgestuurd. En zij zich maar afvragen waarom deze niet enthousiast had gereageerd op haar ijverig gemaakte Vaderdagdas. Eventjes bellen of een bedankbriefje sturen, was kennelijk normaal. De andere kinderen vertelden ronduit daarover. Een aanzienlijk gedeelte van de peuters had hun vader ook niet over de vloer (meer), maar bij dergelijke gelegenheden vernamen ze toch iets van hem.

Hoe onvolledig het gezin ook, rond vaderdag presenteerde hun anders afwezige pa zich toch wel even. Zo gaat dat in de normale maatschappij. Drie's moeders hadden haar wijsgemaakt dat haar surprise was opgestuurd naar Zwartzaaddonor. Er mocht eens iets groeien tussen hen… Bij het boycotten kwamen wij de moeders niet veel morele hindernissen tegen, die hen wat menselijker zouden laten doen handelen.

Papieren das

Het gaat maar over een stuk papier van een paar vierkante centimeter plus… en vooral over de goede intentie van een kind, dat uitkijkt naar een reactie. Dit verdonkeremanen van het cadeautje was een meesterlijke, strategische zet geweest. De dames, vooral Een, hadden hiermee een grondig begin gemaakt met het proces van afstoten van de biologische vader.

In de psychologie - het vakgebied waarop de dames zijn verkikkerd waren - hanteert men daarvoor de term "parental alienation". Er is een syndroom naar genoemd het PAS (Parental Alienation Syndrome). Zwartzaaddonor hoefde er zelf niets voor te doen om Drie een afkeer van hem te laten krijgen. Daar zorgden Een en Twee wel voor.

Hoe verwerkte Drie het boycotten?

Hoe verliep dan op de peuterschool op de dag na vaderdag? Tijdens die onvermijdelijke kringgesprekken met alle kinderen bij elkaar wordt de vorige dag doorgenomen. Zeker wanneer er zojuist een feestdag is gepasseerd. Probeert u zich dit beeld voor te stellen: de juf, die in de kring de vraag stelt: "En Miesje (of Liesje, Robbie of Jaap)… hoe vond jouw papa de mooie das?

Wat zou Drie hebben geantwoord?

(Deze mallekdote ligt in het verlengde van pag. 33)