<-- 40. Om de tuin (rondje chaperonne) -->

De peuterjaren van Drie, Vier en Vijf

Tegentrucs

We hebben inmiddels kunnen vaststellen, dat Een niet zo makkelijk om de tuin te leiden was. Wel, uiteindelijk lukte dat toch eens een keertje, zij het dan letterlijk. Voor die maffe toestand zijn nodig: een personage Een en een klein stadstuintje.

Haar trucjes om de kinderen afkeer voor hun vader bij te brengen werkten perfect! De hopeloze tegentrucs van Zwartzaaddonor leden daarentegen alle schipbreuk. Moeder Een leek op een niet te vellen eikenboom. Moeder Twee viel - wat activiteiten op het terrein van boycotten betreft - in zekere zin wel mee. Ze was daar niet in hoge mate actief mee bezig, maar ze stak ook geen vinger uit om dat eeuwige geboycot door Een te voorkómen. We merkten het al eerder op: ze speelde een onbeduidende tweede viool ofschoon ze nota bene de biologische moeder was.

Preemptive strike

Soms was Zwartzaaddonor, die wel degelijk zijn hoofd brak over tegenmaatregelen, nog niet eens toegekomen aan het toepassen van een tegentruc of Een ging dan al preventief in de aanval. Alsof ze rook dat er iets zat aan te komen… We vergeleken haar gedrag eerder al met dat van ex-president Bush met zijn '" preemptive strikes". Dat ging zo van "eerst maar eens Irak plat bombarderen en dan zien we wel achteraf waarom". Op dezelfde manier voerde Een voortdurend vijandige exercities uit. Daarbij legde ze dezelfde gedrevenheid aan de dag als een rat, die de hele dag bezig is een spoor van urinedruppeltjes achter te laten. Die overeenkomst is daarom zo treffend, omdat - net als mevrouw Rat - zij voortdurend bezig was haar territorium af te bakenen.


Uit balans

Er was één situatie waarin Een enigszins uit haar lood werd geslagen. Ofschoon zij zelf twee honden had, ging ze over haar nek van het hondje dat Zwartzaaddonor meenam. Dat was een boerenfox, die luisterde (ook wel niet luisterde) naar de naam Harry. Die moest in het halletje vastgelegd worden als zijn baasje binnen in de huiskamer op audiëntie was bij de dames. Hij mocht per se niet in de kamer, omdat het zo hinderlijk was dat hij steeds toenadering tot zijn baasje zocht.

Dat was nu precies het beeld, dat de dames niet wensten dat de kinderen zouden zien. Ze hadden ijverig gewerkt aan Zwartzaaddonor's negatieve imago van de gevaarlijke, binnendringende vreemdeling. Daarbij past geen aandoenlijke hondje, dat in zijn gedrag de lulkoekverhalen over zijn baasje logenstrafte.

Maar zittend in het halletje piepte hij - verlangend naar zijn baasje - af en toe onaangenaam. Voor Een was dat zenuwslopend, want dat gepiep bracht haar ertoe om het volgende pakje shag soldaat te maken en er de brand in te steken.

Koddig ommetje

Er bestaat geen creatief schrijversteam, waarbinnen zoveel inventiviteit is te vinden om de volgende bezopen anekdote te bedenken. De bizarre waarheid overtreft weer eens de stoutste fantasieën… Zwartzaaddonor gaf aan, terwijl hij de hondenriem pakte, dat hij Harry eventjes zou laten plassen. Dat hield in dat hij een paar minuten om het huis en de tuin heen zou lopen.

Volledigheidshalve - het is toch al een bizar verhaal, dus waarom geen routebeschrijving? - ging dat zo: voordeur uit, steegje in naar achteren en daar aangekomen steegje in terug naar voren. En dan weer via de voordeur naar binnen. De wandeling besloeg dus een rechthoek van - pak hem beet - minder dan 50 m.

Kinderen zijn nu eenmaal kinderen en die vlogen allemaal enthousiast overeind om een jas te pakken toen Zwartzaaddonor aanstalten maakte de hond uit te laten. Ze wilden spontaan mee; dus het zat heus wel in die kinderen om op een natuurlijke wijze toenadering tot hun biologische vader te zoeken. Maar ja, als je die aanvechting systematisch en voortdurend afkapt… Dit soort gevoelens mochten de moeders graag ogenblikkelijk wegschroeien.

Of dat mocht van de moeders, zo vroeg Zwartzaaddonor. Twee zei onmiddellijk ja, Een zei niets, maar had al een fantastische verrassing in petto. Zij zou die spontane opleving van natuurlijk gedrag van de kinderen rigoureus de kop indrukken. Nou, zoiets kon je gerust aan haar overlaten.

Noord-Koreaans toezicht

Zwartzaaddonor stapte naar buiten met hondje Harry en drie kinderen in zijn kielzog. Maar het wie schetste zijn verbazing…? Nauwelijks had hij een paar stappen gezet (hij was nog niet eens bij het steegje) of daar stond Een, die nog bezig was een arm in de mouw van haar jas te steken. Sjekkie in de mond, rokend als een schoorsteen van de Hoogovens-fabrieken. Ogenblikkelijk daalde de stemming naar nul en ontstond er weer een spanningsveld waarbij de kinderen zenuwachtig beurtelings naar hun vader en de toezichthoudster koekeloerden. Hoe dan ook, Harry deed zijn plasje onderweg, enigszins vreemd opkijkend omdat hij was romringd door zo'n groot gezelschap. In zegge en schrijve 5 minuten was het ommetje afgelegd. Maarrr- onder de strenge controle van kampbewaakster Een. Het was weer sprekend zo'n dagje uit in Noord-Korea onder begeleiding van een aan het regime trouwe vazal.

Kidnappen?

Wat ging er toch in dat mens om? Dat hij er met de hond en drie kinderen in die 3 min vandoor zou gaan? Dat er in die schaarse tijd, die dat ommetje besloeg, misschien een momentje van zachtmoedigheid of natuurlijke genegenheid zou ontstaan? Je hoeft geen dieptepsycholoog te zijn voor een

Uitleg

Voor Een was het absoluut onacceptabel, dat die kinderen iets van hun genegenheid zouden besteden aan iemand anders dan aan haar (en aan Twee). Het delen van genegenheid was er absoluut niet bij, terwijl dat juist een menselijke bezigheid is die zo positief bijdraagt in de opvoeding van een kind. Het is uiteraard een ziekelijk trekje, maar dat ziekelijke trekje voedde wel drie kinderen op!