<-- 42. Koffieraadsel (suikervrij dieet) -->

Nog meer kneuterigheid: in aansluiting op het voorbeeld op pagina 34

Treurig ritueel

Bij alle bezoeken - gedurende 17 jaar - was er een terugkomend treurig tafereel: vriendelijke maskers, die de ware aard van de dames verhulden. Te beginnen in 1986 toen Zwartzaaddonor zijn kostbare geschenk persoonlijk kwam afleveren. Te weten: de eerste zaaddonaties in het oude huis van de dames in het centrum van Pothuyzen!

Na hun verhuizing naar een buitenwijk hadden ze een schijnbaar exacte kopie van de koude slaapkamer. Samen met die fysieke verhuizing hadden ze de kille, koude, vijandige atmosfeer mee verhuisd. Ook die slaapkamer wachtte gretig op de komst van de zaaddonor. Zoals u begrijpt voor de latere zaaddonaties.

Hij was natuurlijk gek, dat hij daaraan meewerkte… Maar ja, dat was nu eenmaal de afspraak! Het enig warme in die kamer was het kloppende hart van Zwartzaaddonor. Daar zat hij dan met zijn suikerloze koffie en een zaadvragend leeg jampotje. Met een beetje geluk had hij toegevoegde gezelligheid van een tweetal huiskatten, die met enige verbazing naar de binnendringer keken.

Ach ja, die koffie Twee kon zo iets ingewikkelds als dat de donor suiker in zijn koffie had echt niet onthouden. Het lijdt geen twijfel, dat het haar gewoonweg geen moer interesseerde. Over een periode van zeker 17 jaar lang is zij keer op keer vergeten suiker in zijn koffie te doen. Natuurlijk is dit op zichzelf een onbenullig geintje, maar het vertelt zoveel van de achterliggende attitude van dat mens. Dit is het bekende topje van de ijsberg.

Geen suiker als metafoor voor vergeetachtigheid

Niet weten hoe Zwartzaaddonor's manier van koffie drinken was, was eigenlijk een metafoor voor iets veel groters. Namelijkl de onbelangrijkheid van die man zelf. Elders op deze website karakteriseerden we hem als een soort (pizza)bezorger voor wie je ook doorgaans geen diepgaande warmmenselijke interesse pleegt op te brengen. In dit geval bezorgde hij trouwhartig een portie zaad en dan gold - net als voor de pizzabezorger - dat het oninteressant is wie de bestelling uitvoert. Het gaat om het pakje/pizza/kwakje zaad.

Rode draad

In het kader van onbenulligheid en kneuterigheid waren er allerlei op zichzelf veel van dergelijke onnozele incidentjes. Eigenlijk gaat het ook niet om ieder flutdingetje apart… maar fe aaneenrijging van pesterijen. Een opeenstapeling van gezuig, gezeur en dwarsliggerrij, vormde een rode draad. Die overal doorheen lopende rode draad manifesteerde zich als onaangenaam gedrag. Daarin school een subtiele, zij het aanhoudende boodschap. Al die kleine treiterijen bij elkaar en achter elkaar gezet, vertoonden een patroon, dat erop was gericht de biologische vader uit te bannen.

In de loop van de ongeveer 17 jaar, dat Zwartzaaddonor inmiddels over de vloer kwam, was het bij ieder bezoek raak wanneer er koffie werd geschonken. Een lichtpuntje op die zware dagen was de cappuccino, die Twee maakte.

Bij elk bezoek was de telkens terugkomende vraag van Zwartzaaddonor: "Heb je ook een schepje suiker?"… Daarop kwam het stereotype antwoord van Twee: "Oh ja, dat is waar ook… tja, wij gebruiken zelf nooit suiker". Dit telkens terugkerende gezwets werd op een gegeven een soort liturgie. Een vaststaand ritueel, waarbij de een A zegt en de andere met B antwoordt.

Die twee rituele teksten zou je net zo goed in marmer kunnen uithouwen, want ze kwamen elk jaar als een soort historische monumenten opnieuw in beeld. Is dit belangrijk? Nou, neen… op zich niet, behalve dan dit een van die vele aanwijzingen was, dat de op zich wel meevallende Twee geen spatje interesse had in de vader van haar kinderen. Het niet weten of hij wel of geen suiker in de koffie had, is een metafoor voor het überhaupt niet weten wat… … …

Nou vult u op de … … … maar in. Iets wenselijks, respectievelijk iets menselijks. De interesse in de vader van haar kinderen was ijsinwekkend nihil.

Sociaal wenselijk

Eigenlijk was het vermakelijk, dat de dames in hun achterhoofd wel enkele wenselijke gedragsregels hadden. Bij hun vroegere opleidingen waren er bij hen van die herkenbare mbo-achtige elementen ingebakken/ingestampt. Groepsdynamiek in SPW-verband, zullen we maar zeggen. Voor wie in de wirwar aan interessante afkortingen de weg even kwijt is: we hebben het over Sociaal Pedagogisch Werk. Die opleiding is nog wel eens een interessante uitweg voor de aanstaande student, die niet goed weet welke richting hij uit moet. Dan is een studie als SPW vaak een dankbare oplossing. Je kunt er in ieder geval zo'n interessant, gewichtig gezicht bij trekken.

Op doorgaans rare momenten, haalden de dames de krenten uit de pap, die ze bij hun trainingen voorgeschoteld hadden gekregen. Dat kwam nogal koddig over, omdat je bij hen terugzag wat bij ouderwetse verpleegkundigen een bekend fenomeen was. Tegenwoordig gaat aan dat verplegingsvak een grondige hbo-opleiding vooraf. In het verre verleden rolden ijverige dames, bedden opmakend, langzaam maar zeker in leidende functies in een ziekenhuis. Zo ontstonden er vermakeljke stereotypen als "de zuster, die het beter weet dan de dokter".

Dat misverstand manifesteert zich ook vaak in de hoek van de boterzachte wetenschappen als psychologie en sociologie. Er zijn mensen, die ijverig hun mbo-opleiding hebben afronden en als een soort ondersteunende begeleider aan het werk gaan in die sectoren. Heel goed! Maar net als die ouderwetse verpleegtantes willen ze nog wel eens de treurige vergissing maken te denken, dat ze eigenlijk psycholoog, respectievelijk socioloog zijn. In ieder geval trekken ze van die typische interessante gezichten, waarmee ze het gebrek aan een solide basis compenseren.

De psygoocheldozen

Wel, de dames voldeden uitstekend aan deze karakterisering. Zij waren zo ver heen, dat ze ook elkaar de hele dag over en weer zaten te analyseren. Tot wederzijdse vreugde overigens.