<-- 43. Papa (ze luisterden helemaal niet naar je) -->

Oost-Indisch doof of gewoon lamlendig?

Sociaal wenselijk

Ergens in een donker hoekje van de spelonken van hun verdraaide geest wisten de dames, dat ze af en toe "sociaal wenselijk gedrag" moesten ontplooien. Dat is namelijk altijd goed voor het imago. De ware, ongeïnteresseerde binnenkant breekt echter gemakkelijk door dat vernislaagje heen naar buiten.

Kneuterigheid

Hun gespeelde vriendelijkheid was even kneuterig als ontroerend. Twee vond zichzelf al genereus als ze Zwartzaaddonor - wanneer hij weer vertrok - een opgepoetste appel meegaf voor onderweg. Waarschijnlijk was ze zo opgelucht, dat zij tot die gulle eruptie kwam.

Een keer overtrof zij zichzelf: ze haalde een fles rode wijn (van supermarkt Dirk of zo) tevoorschijn, die ze met een opgewonden blos op de wangen aan Zwartzaaddonor meegaf. Verrast door haar eigen vrijgevigheid. Ongetwijfeld was dit een doorgevertje, want de dames hielden niet van wijn. Een anekdote waarvan je niet wakker hoeft te liggen, maar zulk "krampachtig gul" gestumper paste naadloos in hun verzameling benauwde onbehouwenheden.

Volg de conventies

Hoe oprecht begaan ze met een anderen waren, demonstreert dit voorbeeld: politiek correct vroegen ze af en toe "Hoe gaat het ermee". Ze wisten, dat je af en toe een sociaal wenselijke act moest opvoeren. In het begin stonk Zwartzaaddonor erin, want hij ging daar dan serieus op in door ook nog antwoord daarop te geven. Dat was helemaal de bedoeling niet! Binnen de 40 seconden hadden de dames zich al omgedraaid en zich op iets anders georiënteerd. Na een paar keer van zulke afgangen te hebben meegemaakt, koos hij - niet ontbloot van leedvermaak over de hilarische situatie - voor deze tekst. Die was meteen vijf zinnen te lang om de aandacht te kunnen vasthouden, maar het was een leuke teaser.

Quasi-belangstellend

Hij antwoordde eens op de quasi-belangstellende vraag "Vertel; hoe is het met je?"met:

"Nou, mijn huis is inmiddels gekraakt. Ik heb twee rechtszaken gevoerd om mijn uitgewoonde pand weer terug te krijgen. Het herstel van die ruïne kost een fortuin. Het beste is om het als slooppand te verkopen. Wat daarna overblijft is een gigantische restschuld. De hypotheek is namelijk nog niet geheel afgelost en…

(Zwartzaaddonor's huis is namelijk gekraakt, juist toen hij na een zwaar auto-ongeluk revalideerde en dus zijn huis dus niet kon bewaken.)

Humbug en valse schijn

Hij had als reactie op die "belangstellende vraag" net zo goed de horlepiep kunnen dansen en wartaal kunnen uitslaan. Dat zou de dames evenmin zijn opgevallen. Wat hier wringt, is de onmenselijke desinteresse, die zo tegenstrijdig was met de quasi begripvolle stortvloed pseudo-psychologische prietpraatteksten die de dames zelf voortdurend uitstootten. Allemaal humbug en valse schijn.

Luisteren? Wat is dat?

Een van die keren, dat Zwartzaaddonor zijn eigen twee dochtertjes van rond de 10 jaar mee had genomen, reisden ze met de trein terug naar huis. Daarbij blikten ze terug op het dagje in Pothuyzen. Toen bleek, dat de meisjes het juist zo leuk vonden om hun halfzussen en halfbroer te ontmoeten. En hen ook op die manier aanduidden. Jammer dat ze hen van de moeders zo niet mochten noemen.

Zijn oudste dochter Trees "zeurde nog wat na" over het feit dat ze iedere keer een glas melk moest drinken. Moeder Een kwam namelijk op een gegeven men met boterhammen op de proppen met dat onvermijdelijke glas melk. Ofschoon het kind iedere keer te kennen gaf, geen melk te lusten, werd dat haar bijna door de strot geduwd.

Daarbij aangetekend, dat het meisje vermoedelijk in lichte mate lactose-intolerant was. Dat weerhield Twee nooit om elke keer weer met zo'n megaglas melk aan te komen.

Diezelfde Trees was best wel slim, want terwijl de meisjes in de trein nog aan het bijkomen waren van het opwindende bezoek, kwam zij met haar persoonlijke evaluatie op de proppen:

"Papa ze luisteren helemaal niet naar je wat je zegt…", is een scherpe constatering en tevens de correcte samenvatting van die middag. Is dat niet innemend? Zo'n tienjarige sondeert precies wat er met dat tweetal moeders mis was.

Inderdaad, Een en Twee luisterden niet. De geluiden drongen misschien ergens in hun hersenmassa door, maar vermoedelijk raakten de binnenkomende prikkels verdwaald in de diepste krochten van hun geest. Communicatiedeskundigen spreken wel eens badinerend over het "derde oor". Dat is het denkbeeldige oor waarmee echt geluisterd wordt. Nou… dat orgaan werkte bij deze dames niet. En zoiets noemen we ongeïnteresseerdheid.