<-- 44. Lekker wandelen (ze luisteren echt niet) -->

Een bijna onzindelijk voorstel

Krukken en sociale controle

De dames hadden zich keurig gevoegd in de tegentrucs van Zwartzaaddonor. Het moet gezegd, ze kwamen trouwhartig opdraven op de door hem voorgestelde neutrale plekken. U herinnert zich, dat hij daarvan verwachtte dat met name Een zich in het openbaar niet zo agressief zou gedragen. Sociale controle…

Op pagina 43 hebben we al gezien, dat Zwartzaaddonor's jonge kinderen de dames door hadden. Hun chronische probleem met luisteren was de kleintjes niet ontgaan. Het was een standaard gebeuren, dat de dames zich al hadden omgedraaid terwijl Zwartzaaddonor nog bezig was een antwoord te geven op een gestelde vraag. Jawel, de dames wisten dat de maatschappelijke conventies vereisen, dat je af en toe naar iemands gezondheid vraagt. Nou, dat antwoord kregen ze wel, maar op de beschreven manier misten ze de inhoud daarvan natuurlijk.

Zo gebeurde het, dat ze een half jaar later gewoon precies hetzelfde vroegen. Dan leek zijn antwoord (dat een herhaling was van eerdere antwoorden) weer helemaal nieuw voor hen te zijn. De mallekdote op de vorige pagina mag al illustratief zijn, de volgende slaat toch alles aan menselijke neergang:

Oost-Indisch doof

Eveneens in antwoord op zo'n zogenaamd belangstellende vraag over zijn gezondheid, had Zwartzaaddonor de dames naar eer en geweten verteld dat hij een ernstig loopprobleem begon te krijgen. Als vroege vijftiger stevende hij langzaam maar zeker af op een knie-operatie. Het was de dames voor de operatie nauwelijks opgevallen, dat hij moeite met lopen had. Eind december 1996 was het inderdaad zover: omdat hij van het ene moment op het andere geen poot meer kon verzetten, werd acuut de zwaar beschadigde binnenmeniscus van zijn linkerbeen bijna volledig verwijderd. Tijdens de ingreep ontdekte de orthopeed pas dat hij aan een ernstige vorm van artrose leed. De conditie van zijn kniegewricht was die van een zeventiger of tachtiger.

Onvoorzien liep de operatie daarom (lang) uit en veranderde in een complete zogenaamde "shaving", waarbij veel bot glad werd geschuurd. Petje af voor de fysiotherapeuten van de zogenaamde Medische Fitness, die hem na drie maanden weer aan het lopen kregen, want de knie leek wel een ruïne. Maar er is dus een periode ruim daarvóór en ruim daarna geweest, waarin hij opvallend moeilijk liep. Daarbij gebruikte hij bij tijd en wijlen een stok of kruk

Onzindelijk voorstel

De volgende anekdote, die zich alweer een paar jaar later afspeelt, is best geinig. Een belde Zwartzaaddonor op voor de halfjaarlijkse afspraak. Zoals Zwartzaaddonor al vermoedde had zijn tegentruc ertoe geleid dat hun gezamenlijke uitstapjes door de dames als enigszins begrotelijk werden gevoeld. Niet verwonderlijk, want er werd afgesproken in dierentuinen en dergelijke. Een had er daarom (nogal doorzichtig) wat op gevonden. Ze had zich goed voorbereid toen ze in het telefoongesprek voorstelde om elkaar halverwege hun woonplaatsen te ontmoeten. Dat vond ze (financieel) wel zo eerlijk…

Dat ze ook echt nooit goed had geluisterd, bleek uit het feit dat ze wilde afspreken bij het station Driebergen-Zeist. De dames hadden een ontzettend leuke plek vonden: vanaf het station Driebergen Zeist voerde een fikse boswandeling naar de mooiste plekjes, waar ze in het zachte mos eventueel konden picknicken. Als de dames zich konden herinneren, dat Zwartzaaddonor inmiddels op een wandelstok een beetje rond schuifelde, was dat voorstel natuurlijk absurd!

Actieradius

Toegegeven, het is een fantastisch idee voor mensen zonder krukken. Dus Zwartzaaddonor wees er voorzichtig op, dat die wandeling niet veel kon voorstellen, omdat hij maximaal 500 m zonder stokken kon lopen. Dat had hij meermalen te kennen gegeven in de voorgaande jaren! Op de diverse ontmoetingsplaatsen zoals dierentuinen, kon hij zich goed redden. Daar was het een kwestie van om de 500 m eventjes bijkomen op een bank of op het uitgeklapte zitgedeelte van zijn wandelstok. Zo kon zijn gloeiendhete, gezwollen kniegewricht slinken. Voorts was het een kwestie van stug strompelen met behulp van wandelstok of kruk. Dat was waar ook, tja, daar had Een even niet aan gedacht. Nee… Het was haar kennelijk in al die jaren niet opgevallen, dat de vader van hun kinderen sterk belemmerd was in zijn bewegingen. Zoiets zie je natuurlijk ook niet als je de andere kant of langs hem heen uitkijkt. En tja, je kunt wel voor de vorm vragen hoe het met de gezondheid is, als je dan niet luistert naar het antwoord dan kan je een jaar later melden dat je er niet van op de hoogte was.

Oma valt gelukkig mee

Een proeve van ongeïnteresseerde meedogenloosheid. Belangrijker is dat dit soort kunstjes verklaren waarom de dames zo weinig historisch besef hebben. Ze kunnen zich helemaal nooit iets herinneren van zulke rare escapades.

De sprong naar de volgende anekdote is een beetje groot, maar ook zo'n saillant voorbeeld van hun kille, koude opstelling. Hun gebrekkige herinnering aan wat bijvoorbeeld de moeder van Een heeft gepresteerd, is kenschetsend.

Die dame is de enige persoon uit die club, die enige compassie had met Zwartzaaddonor(pagina 46).

Ze is de moeite waard om in dit verhaal op te voeren...