<-- 45. Orgie van belemmeringen (10 j. Bildverbot) -->

Zo af en toe weer eens een gotspe

Huiselijke training

Die ging gewoon door, zoals eerder beschreven. Nog steeds werd - als Zwartzaaddonor op bezoek kwam - de standaardafstand tussen vader en kind nauwkeurig aangehouden: minimaal 1 m 50, zodat Zwartzaaddonor absoluut het kind niet kon bereiken. Hij was toch al niet zo groot, maar met zijn petieterige armpjes en deze veiligheidsmarge, zat het wel snor met het voorkómen van enige intimiteit. Veiligheid voor alles. Ook die grote houten tafel was een zich nog steeds bewijzende, fantastische barrière. Maar niets van dat alles was zo efficiënt als de onovertroffen vleesbarrière:

De vleesmuur

Als Twee haar schonkige lijf niet tussen hen in plaatste, was het Een wel, die een soort van" Berlijnse muur optrok, waardoor Zwartzaaddonor nauwelijks zicht had op het kind. "Het kind" is dus de eerste vier jaren het meisje Drie. Traditioneel hield deze Drie zich dan bezig met tekenen, een bezigheid waarmee ze voorlopig van haar vader werd afgeleid. De dames deinsden er niet voor terug om zich oms beurten intensief met Drie bezig te houden. Ze moest hoognodig assistentie hebben bij het lezen of tekenen. Die moederlijke ondersteuning werd dan ook zó nadrukkelijk gegeven, dat eventuele spontane opwellingen van het kind om zich op haar vader te richten direct de grond in werden geboord.

Gotspe

Die laastste situatie leidde ook tot een pracht gotspe: met een spijtig gezicht beweren "dat het kind liever tekent dan dat het iets met haar vader doet"… Deze godsbeeld is zowel vermakelijk als vals in de categorie brutale rotstreken.

Zorg dat hij gauw opdondert

Op pagina 10A kwam aan de orde, dat de dames niet konden accepteren dat het kind zou wennen aan haar biologische vader. Hun volmaakte organisatie van niet aanraken en geen foto's maken, overtrof die van ons koningshuis. Maar fotografen waren daar toch nog beter af, want daar hadden ze in ieder geval een keer per jaar een fotosessie, waarbij ze achter elkaar plaatjes mochten schieten. Het kordon, dat om Drie (en naderhand om Vier en Vijf) werd gelegd, had ziekelijke trekjes, maar het was bijzonder efficiënt. Hoe bizar het fotoverbod ook was, de dames vonden het de normaalste zaak.

Absurd

Wat voor rare kronkels moeten er zich toch onder de hersenpan bevinden als de hele wereld foto's mag maken behalve de biologische vader. Wat voor krankzinnige voorstellingen maakten de dames zich nou over wat hij eventueel met dat fotomateriaal zou kunnen doen. Uiteraard iets kwaads, maar wat voor kortsluiting is er in je hersens nodig om iets absurds te kunnen bedenken in die richting? Of zouden ze werkelijk zo onnozel en naïef zijn om te denken, dat die beeldopnamen van onschatbare waarde konden zijn? Voor Story, Prive of Weekend? De boulevardpers heeft wel leukere objecten! Kortom, een bizarre zelfoverschatting.

Eventuele criticasters

die wel eens een kritische opmerking durfden te maken over hun bijzondere aanpak van de situatie, snoerden ze de mond. Commentaar werd geclassificeerd als gezeur en uiteindelijk putten ze - zoals altijd - rechtvaardiging voor hun gehannes uit de bewering dat ze "alles doen in het belang van het kind"…! Is dat ook geen fantastische gotspe? Een kind de biologische vader onthouden om het zogenaamd te beschermen…

Nou kan zo'n rariteit zich eens een keertje toevallig voordoen. Ook toevallig bij dat ene kind (Drie)... Toegegeven. Het hoeft dan niets te betekenen. Maar wat als dit jaar in jaar uit gebeurt? Je zou dan nog kunnen gaan denken aan enige slordigheid, nog voordat je boze opzet vermoedt. 

U bent vast wel bekend met deze slogan: één keer kan toeval zijn, twee keer is opmerkelijk en drie keer lijkt verdacht veel op een patroon.

Want na Drie gingen dit soort obstructies ook lekker door toen de tweeling was geboren. Die zogenaamde toevalligheid trad dus drie keer per jaar bij alle drie de kinderen op. Dan denk je niet meer aan pech of desnoods aan een ongelukkig toeval; dan heb je onmiskenbaar te maken met een trend.

Zo'n zeurderige mantra

Dat zogenaamde "alles doen voor het kind" was hun onaantastbare mantra. Die moesten ze af en toe jengelen. Een goede zet, want in eerste instantie zal de toehoorder onder de indruk zijn… Daarmee snoer je iedereen de mond, die vraagtekens plaatst bij zulke rare staaltjes opvoedkunde.

Met een ferme blik op hun facie en een strakke lijn rond de kaken, vooral met krachtig stemgeluid maakten ze korte metten met iedere kritiek.

Zwijgen

De bekende zwijgende meerderheid eromheen… ja, die zwijgt dan ook inderdaad braaf. Dat komt waarschijnlijk, doordat in onze cultuur zit gebakken, dat we tegen zulke baarlijke nonsens eigenlijk niets durven in te brengen. Kinderen zijn heilig en als geclaimd wordt "dat je het zo allemaal voor hen doet"… wie ben jij dan om een kritisch geluid te laten horen? "Kom niet amme kind", luidt het immers!

Door die hersensdoorborende mantra maten de dames zich regelmatig een onaantastbare status aan. Zij verkeerden op zulke momenten in een soort van Moeder Theresa-modus. Durf tegen een heilige maar eens je hand tegen op te heffen… En heel gemakkelijk zagen ze er ook niet uit.