<-- 47. Lekker negatief (communicatie blokkeren) -->

Afspraken maken, afspraken niet nakomen en overeenkomsten alsnog boycotten

Enkele wetmatigheden

Om de dames goed te begrijpen, dient men rekening te houden met bepaalde zeden en gewoonten. Er waren regels en wetmatigheden, waarin de dames vrij waren ze zelf te volgen. Maar… voor de incidentele bezoeker was het best lastig om steeds met lokale gekkigheidjes rekening te houden. Als je alleen maar een alledaags onderwerp - zoals dat tussen normale mensen wordt besproken - aankaartte… kon je in een lastig parket terecht geraken:

Misschien herkent u dit wel. Sommige mensen hebben de gewoonte om hun persoonlijke afkeer van een bepaald onderwerp te camoufleren. Sociaal wenselijk is het bijvoorbeeld om in gezelschap niet te kennen te geven, dat je niets om voetbal geeft. Gewoon bij dit onderwerp ontwijkend er overheen lullen! Met camoufleren verhinder je dat je gebrek aan kennis aan het licht komt. De dames Een en Twee hebben voor zulke omstandigheden een blik opmerkingen als:

  • "We kijken nooit televisie" (handig om te zeggen als je was ontgaan, dat er zojuist iets vreselijks zoals een tsunami was geweest)
  • "We gaan nooit naar een pretpark" (gewoon omdat je daar een afkeer van hebt ook al vinden je kinderen het wèl leuk. Met zo'n opmerking plaats je een andersdenkende, die wel graag met de kinderen naar pretpark wil in de verdomhoek)
  • "We spreken geen antwoordapparaat in" (omdat je er eerst zelf nog geen hebt). Dat klinkt trouwens op een edelmoedige wijze erg principieel! Het ademt uit dat je tegen verkwisting en het overmatig gebruik van nutteloze elektronische apparatuur bent. Respect!
  • "We gebruiken geen video" (voorkómt discussies over leuke videobanden voor kinderen, die je om onduidelijke redenen niet aan hen wenst te laten zien. Als Zwartzaaddonor uit de serie Walt Disney-producties van de kinderen een paar bandjes wil geven, kan je dit met zulke toverwoorden blokkeren. Geen kindervideo's voor de kinderen. De nep-pedagogische motivatie daarvoor bedenk je later nog wel eens.
  • "We gebruiken geen computer" (voorkómt onwenselijke communicatie en iedere verwijzing naar dat medium. Stel je voor dat de kinders via zo'n helse nachine contact zouden onderhouden met hun vader)
  • en als er wel een computer in huis is: "We gaan niet op het Internet". Dat klinkt als een opvoedkundig hoogstandje. orde en anders is er nog de rotsmoes van dat er in jouw regio geen internet mogelijk is.

Kortom, de dames beschikken over een fantastische serie dooddoeners om communicatielijnen door te knippen. Verbale boycot! Zo slaagden zij er stelselmatig in iedere poging om tot iets gemeenschappelijks te komen, de nek om te draaien. Al was het zo iets simpels als een dagje uit… Dan komen we onvermijdelijk aan bij dit onderwerp:

Kwaliteitstijd op een dagje uit met de Sperminator!

Einde fotoverbod

N.a.v. de beëindiging van deze tienjarige sanctie, zou je verwachten dat er daarna onbevangen foto's zouden worden gemaakt tijdens die uitjes. Dat viel zwaar tegen: kreeg je de drie kinderen uit Pothuyzen al bij elkaar in een groepje te poseren, dan was het jongetje Vier, die - al dan niet geïnstrueerd - de meest monsterlijke, gekke bekken trok. En anders - hoe origineel van hem! - stak hij twee vingers achter het hoofd van een van de andere kinderen. Kijk, zo leuk doe ik: net een konijn. Zo'n grappig joch toch...

Wordt het dan alsnog leuk?

Er is dus nauwelijks één foto waarop hij niet met een verwrongen gezicht staat. Overigens werd zijn beeltenis daar natuurlijk niet flatteuzer van. Daar kan hij nog jaren mee worden geconfronteerd. Wat ook zo geinig was: in deze heel idiote situatie hadden de moeders - vooral Een - dolle pret. Zij gniffelden bij dit soort scènes ontzettend veel, hadden kolkende binnenpret en deze jolijt kwam - nauwelijks onderdrukt - naar buiten golven. Nou, dan had die vervelende Sperminator eindelijk zijn zin met zijn verrekte foto's, maar dan zou hij ook ervan lusten…

Hekel aan de camera

Dat brengt ons weer eens bij een gotpse: keer op keer mocht Een graag vertellen "dat de kinderen zo'n hekel hadden aan een camera". Daarmee verklaarde ze de foto's verpestende poses, die werden ingenomen als Zwartzaaddonor een plaatje wilde schieten. Flauwekul natuurlijk, die haar echter goed uitkwam.

De bittere waarheid was, dat zij degene was, die er een hekel aan had. Welteverstaan: ze haatte het idee dat Zwartzaaddonor überhaupt foto's nam! Niet voor niets had ze 10 jaar eerder dat vermaledijde Bildverbot ingesteld. Dat is ook zo typisch:

na uitputtende onderhandelingen wordt het fotoverbod na al die tijd ingetrokken, maar traditiegetrouw wordt de gesloten overeenkomst toch weer geboycot.

Langs de rafelige randen

Waarom we zeker weten, dat Moeder Een zich begaf langs de rafelige randen van de waarheid? Wel, het was Een zelf die het bewijs leverde: zie pagina 48.