<-- 48. Rafelige randen (van de waarheid) -->

Cameraschuwheid als het zo uitkomt

Cameravrees op slag over (2006)

Wat haar relatie tot de camera betreft, bleek Een een obsesief typetje. Ze mocht - alleen om Zwartzaaddonor te dwarsbomen - graag verkondigen dat de kinderen zo'n hekel aan camera's hadden. Die bevestigden dat onmiddellijk door raar te poseren, waardoor de foto's werden verpest. Een dat echter degene, die er een hekel aanhad. Uiteraard verborg ze op die manier haar grote ergernis over het feit dat Zwartzaaddonor foto's van zijn eigen koters nam. Je kon haar niet op beeld krijgen bij dat soort gelegenheden. Ze deed dan heel schuw. Maar dat vond Zwartzaaddonor uiteraard niet erg. Maar ze kon het niet nalaten om op de achtergrond de boel te boycotten.

Inconsequent

Hoe inconsequent ze wel was, kwam tot uiting toen er - jaren later - een reportage werd gemaakt van haar prachtproject in Egypte. We lichten dat straks toe, maar alvast een tipje van de sluier opgelicht: ze bouwde een soort opvangcentrum voor dubbelgehandicapte kinderen. Heel edelmoedig allemaal. In 2006 maakte de - inmiddels opgeheven - omroep Llink tv-opnamen van haar. Tijdens de opnames leek ze bijna in de tv-camera te kruipen. Ze was namelijk niet uit het camerabeeld weg te slaan. Even het geheugen van de tv kijker opfrissen:

Llink, terziele gegane omroep

zond een serie reportages uit, waarin ondernemende Nederlanders werden geportretteerd, die ergens ver weg iets moois ondernamen, respectievelijk opzetten. In het geval van Een betrof het hierboven bedoelde kindertehuis. Het klinkt allemaal prachtig, maar als je kritisch naar de invulling keek… dan viel er wel een en ander op te merken. Op de om de een of andere reden scheen dat de vrouwelijke reporter niet op te vallen.

Niet zo kritisch

Die werd door Een platgeluld en ingepakt. De reporter gedroeg zich behoorlijk onprofessioneel door na te laten de juiste kritische vragen te stellen. Een duwde haar paradijselijke toestanden door de strot, die niet meer waren dan planmatige schetsen. Het viel de reporter niet op, dat een van de onder Een's hoede zijnde gehandicapte kinderen, gevaarlijk dicht langs de weg scharrelde. Tijdens hun gesprek denderden er grote, zwaarbeladen trucks op hoge snelheid af en aan. De kijkers thuis hielden de adem in want een blinde kon zien, dat dat jong op het punt stond te worden aangereden. Maar Een had het te druk met de camera, waar ze toch zogenaamd zo'n hekel aan had? Een week later - bij het vervolg van die reportage - vertelde Een doodleuk en nuchter dat dat jochie was verongelukt onder zo'n vrachtwagen. "Klatsj!," zo luidt het verhaal dat wij hier eerder over publiceerden (nederlands.nl en webtales.org). En wat. Maar zo herkenden wij Een weer: bikkelhard en met gespeelde emoties.

Kop in

Er was een moment (dat we aanstonds beschrijven) dat de reporter met enige aarzeling eventjes doorvroeg, maar toen werd haar zo goed als de mond gesnoerd. Dat kwam ons bekend voor: Een, die direct kritiek de kop indrukte. Zelfs de reporter begon te merken, dat het verhaal van Een rammelde. Voor het oog van de wereld had Een al te kennen gegeven, dat ze in Nederland was gescheiden. We wisten niet eens dat ze getrouwd was met die andere vrouw Twee… Maar omdat het item van "haar" kinderen ter sprake kwam, kwam de scheiding ook aan de orde, waarna ze vervolgens het volgende sprookje de ether in slingerde:

In Egypte trouwde ze opnieuw met ene Mahmoed, een aanzienlijk jongere Egyptische man. Kennelijk was Een overstapt naar het andere team. Zeg nooit meer, dat de damesliefde ongeneeslijk is. Hoe dan ook, Een koketteerde in en met de camera. Met die eeuwige sigaret tussen de vingers geklemd, deed ze het publiek kond, dat ze gevallen was voor zijn mooie ogen. Kirrend vroeg ze aan het publiek of ze ooit zulke mooie ogen hadden gezien. "Zeg nou zelf, wie kon die nou weerstaan?" spinde ze voor de camera. Een grote valse act, waar de reporter met twee voeten intrapte.

Waarschijnlijker is het, dat in die conservatieve islamitische regio Een als een duidelijk herkenbare pot het risico liep te worden gestenigd. De beste camouflage en bescherming was een traditioneel huwelijk.

Meegroeien in de onzin/PR

Niettemin was de reporter een beetje wakker geschud. Zij had haar huiswerk klaarblijkelijk gedaan, want ze vroeg nu enigszins kritisch hoe het dan was om zomaar aan je stutten te trekken en in Egypte neer te strijken, terwijl je drie kinderen in Nederland achterlaat. Goede vraag. Een gaf een demonstratie van politiek hogerekunstwerk plus briljante public relations

Een overlaadde de vragenstelster met wat pedagoochelarische stellingen. Van geweldige klasse was de manier waarop ze zich uit deze netelige situatie wurmde."Ach," zei ze knarsetandend "daar kan ik toch zo kwaad om worden! Dat wordt me wel eens meer gevraagd… Maar die kinderen zijn daar gewoon helemaal in meegegroeid."

Hoe bedenkt iemand het… je groeit er gewoon in mee.

Nog meer wazigs

Op zich valt het te prijzen, die hang van Een naar het pamperen van de misdeelde medemens. Zoals zij haar kinderen behandelde en over sprak, had daarom iets kunstmatig therapeutisch. Onder de invloed van moeder Twee gebeuren alle dingen in een therapeutisch kader: zij hield van tennissen (en van tennisster Martina Navratilova) en daarom ging Drie - toen ze wat ouder werd - op tennisles. Daar is niets mis mee. het maar zodra Een aan bod kwam, ging het er meteen anders aan toe… Zie pag. 49 over pedagogisch paardrijden.

Kretologie

Hoedt u vooral voor mensen, die dure woorden verkeerd uitspreken. Of niet begrijpen. In eerdere anekdotes stipten we al aan, dat een fervente hobby van Twee was verwarrende terminologie gebruiken. Om met haar te spreken: "Dat gebeurt norma lieter op donderdag" . Begrijpt het wel, dit is een onzin zin, maar dat wordt komt er dan zo lekker in. Ze bedoelt namelijk normáliter. Of een gegeven moment werd het wel irritant, hoor, als ze steeds inhoudsmaten leek te noemen (milliliter, centiliter, deciliter en dus normaliter). Zo'n typisch moeder Een. Nou, in deze rapportage kwam dit potjeslatijn weer langs. afgezien daarvan dat het storend is, het maakt zo overduidelijk deel uit van haar strategie van indruk willen maken.

Blik in Pothuyzen

De cameraploeg van Omroep Llink husselde af en toe wat beelden in Egypte met wat beelden van het thuisfront door elkaar. Och, wat schattig… Een was eventjes terug in Pothuyzen, waar het interview met haar gewoon doorging. De entourage was htzelfde: een grote rookwolk, waar de cameraman met moeite doorheen kon prikken. En toen… Daar kwam een van haar kindjes thuis…

Aansteller

Warempel, daar kwam zoontje Vier in beeld. Hij deed zijn rugtas af en manoeuvreerde zich dusdanig in beeld, dat hij goed voor de lens stond. De overlevering was, dat hij een broertje dood aan poseren had, de ervaring van Zwartzaaddonor was dat hij doorgaans rare, vertrokken apengezichten trok als zijn vader probeerde een foto te maken van zijn kroost. Wonderlijk genoeg was dat allemaal spoorslags over. In deze setting dankt dat je de koekoek:

Moeder Een keek wel uit om ten overstaan van een miljoenenpubliek die opname te saboteren. Dat soort kuren bewaarde ze voor als Zwartzaaddonor zijn camerA TEVOORSCHIJN HAALDE.. Het jong wist niet hoe hij zich in bochten moesten wringen om door de camera te worden opgepikt. Ach ja...