<-- 49. Neutraal terrein (Blijdorp, soort Zwitserland) -->

Zo'n leuke opovoedng

Consumpties

Dit gaat over een ander bezoek aan Diergaarde Blijdorp van Zwartzaaddonor met het hele gezelschap: twee moeders en alle kinderen. Een idioot drama werd de "chocolademelk speciaal": Zwartzaaddonor besloot iedereen, te weten beide moeders met hun drie kinderen plus zijn eigen dochter Truus te trakteren op iets lekkers. Oudste dochter Trees was het dit keer niet bij, maar in vergelijkbare anekdotes bij andere bezoeken aan deze dierentuin gebeurde er toch gewoon hetzelfde als wanneer ze er wel bij was. Dus komen voorval is wel representatief… Het gezelschap ging in het restaurant naast de speeltuin zitten. Moeder Een zette direct al haar stekels op en drukte de kinderen op hun hart om vooral niet naar de speeltoestellen te gaan.

"We zijn tenslotte een dagje naar de dierentuin en niet naar de speeltuin!" bitste ze in het rond.

Spelen niet gewenst

De kindergezichten betrokken, maar moeders wil is wet. Aangezien Truus onder zijn verantwoordelijkheid viel, ging Zwartzaaddonor met haar wel in en op de klimtoestellen. Tot grote ergernis van de moeders voegden de andere drie kinderen zich bij hen. Tot Zwartzaaddonor's grote schrik bleek dat drietal fysiek volstrekt incapabel om zich aan touw vast te houden of zich in een net omhoog te trekken. Op 50 cm hoogte vielen ze als rijpe appels steeds terug op de grond… Een typisch geval van de kinderen dingen onthouden, die leeftijdsgenoten juist wel graag doen. Dat bevordert de ontwikkeling van gecoprdineerde motoriek. En op de een of andere manier zogenaamd spontaan een hekel eraan laten hebben…

Waarschijnlijk verklaart dit ook het feit dat jongetje Vier liefst twee keer anderhalve week na judolessen was gegaan. Daar haakte hij ogenblikkelijk af omdat de leraar "zo bars" was. Tja, je kunt je vragen stellen over de manier waarop die kinderen (weerbaar) werden voorbereid op het echte leven.

Surprise

Zwartzaaddonor had zijn eigen dochtertje Truus van tevoren verteld, dat alle kinderen tijdens een rustpauze van hem een "gouden vijfje zouden krijgen". Dat was zo'n goudkleurig vijfgulden stuk, toch leuk voor de kinderspaarpot. En het ziet er leuk uit. Nou, dat liep dus helemaal in het honderd door de ijzige sfeer, die zich van het gezelschap meester had gemaakt. Zijn lust om uit te pakken in zo'n gedempte stemming verdween op slag. Een domper op de vreugde voor Truus, want dat was een kind dat nog blij naar iets kon uitkijken en die vreugde ook graag met de anderen deelde. Ze trok haar vader een paar keer uit zijn mouw en fluisterde hem iets in over het gouden vijfje. Zachtjes zei tegen haar:"Er is geen leuk en gezellig moment om uit te pakken. Ik stel het even uit, oke?"

Werd het spelen al getorpedeerd, je houdt het niet voor mogelijk,zelfs de traktatie op een drankje kon worden gechanteerd.

Chocolademelk speciaal

Het was een hele sensatie, dat Zwartzaaddonor op een drankje trakteerde, want de moeders waren gewoon om een rugzak met goedkope drankjes mee te nemen. De traktatie ging warempel even goed, tot… dat jongetje Vier met een vies gezicht naar het glas chocolademelk keek, dat hem werd voorgeschoteld. Dat was overigens wel hetgeen hij besteld had. Na veel dreinen en drenzen kwam de verklaring van Moeder Een. Die trok haar pedagogische gezicht om het uit te leggen:

's Morgens dronk Vier chocolademelk en in de namiddag ook. Echter, 's morgens diende het koud te zijn en 's middags opgewarmd. We hebben het dan over precies dezelfde chocolademelk… Nou had de staf van horeca Blijdorp daar nou net niet op gerekend; Chocomel was zoals de Chocomel was. Maar dat accepteerde het jong dus niet. Best vreemd voor een kind, dat nota bene niet gewoon was om buiten te worden gefêteerd op drankjes. Zwartzaaddonor bestond het om op te merken, dat het misschien wel handig was geweest als hem die speciale wens bij het opnemen van de bestelling hadden medegedeeld. En niet achteraf. Dan vonden ze helemaal niet aardig…

Nou kan je die belangwekkende informatie van 6 à 7-jarige niet verwachten, maar daar waren liefst twee volwassen moeders, die zoiets hadden kunnen bedenken. Die hebben echter meesmuilend met ingehouden adem de situatie gadegeslagen zonder iets te zeggen. Jazeker, ze hielden heel erg van Vier, maar zo'n sappig incidentje lieten ze zich afsnoepen. Ze leken eerder te smullen van een pijnlijke situatie, die voorkomen hadden kunnen worden. Toegegeven.. als je dat jochie een afschrikwekkend beeld van zijn vader wilde opdringen, dan was dit de geijkte methode. Knap werk (l)(m)oeders!

Na spelen en traktaties torpederen, bleek het ook mogelijk nog een onvoorziene activiteit te ondergraven:

Plasdrama (zie ook pagina 31)

Het vorige incident haalde niet het niveau van het dramaatje met plassen. Zwartzaaddonor begon eraan te wennen, dat de drie Pothuyzense kinderen af en toe een schuwe blik op hem wierpen. Gesproken werd er niet of nauwelijks. Jongetje Vier gedroeg zich het meest zenuwachtig. Hij draaide op zijn stoel alsof er in zijn reet glasscherven prikten. Moest hij misschien plassen?

Welnu, dat was een deel van de verklaring. Aangezien Zwartzaaddonor naar de herentoiletten ging, stapte het jongetje tot zijn verbazing onbevangen mee en mocht met goedkeuring van zijn ouders mee naar het Plaspaleis. Daar aangekomen stond stond hij merkwaardig te treuzelen en aangezien Zwartzaaddonor "hoognodig moest" maakte hij maar vast gebruik van het urinoir. Ondertussen stond Vier nog steeds besluiteloos met gekruiste beentjes. Communicatie met het kind ging even vlot als met een als zodanig geregistreerde autist. Hij kon het kind vragen wat je wilde, een begrijpelijk antwoord kreeg toch niet.

Hem dan maar spontaan helpen met een plasje doen? Nou is dat het laatste, dat Zwartzaaddonor zich in zijn hoofd haalde. Intuïtief voelde hij aan, dat je een kind dat zo abnormaal schuw was, beter niet kon "helpen" met zoiets intiems als plassen. Als dat verkeerd uitpakte, dan zou de wereld te klein zijn. Hij zag de valse beschuldigingen al in de lucht hangen… Met name de hyperallergische Een, die bijna ontplofte als je maar in de buurt van de kinderen kwam, was een factor om ernstig rekening mee te houden.

Uiteindelijk plaste het kind dus helemaal niet en bij terugkomst bij het gezelschap ging moeder Twee alsnog met hem terug naar de wc's. Een straalde - als was ze de Verlosser zelve - triomf uit. Wat bleek het geval? Hij was niet gewend om staand op de herentoiletten te plassen. Hij moest dat per se zittend doen. Nou is dat allemaal misschien niet zo gewichtig, maar het zou voor Zwartzaaddonor en dat jongetje nuttig zijn geweest als hij daarover was geïnformeerd. Het was Zwartzaaddonor's dochter Truus, die hem dat zwaar bewaakte geheim fluisterend mededeelde: "Hij plast als een meisje!". Kennelijk was dat haar al eerder opgevallen.

Surprise

Moeder Een zat op een gegeven moment weer op de regiestoel. Zij siste af en toe tegen de schichtig kijkende Vier zoiets als "zeg het nou, zeg het nou, zeg het nou!"... Toen kwam de aap uit de mouw: jongetje Vier zat al die tijd op hete kolen, omdat hij een papiertje van het Wereld Natuur Fonds (WNF) bij zich had. Daarop kon Zwartzaaddonor intekenen als donateur voor een of ander project, waarvoor Vier zich als "ranger" warm maakte. Een loffelijk initiatief, maar de angstbroek durfde het niet te vragen. Uiteraard schreef Zwartzaaddonor zich in voor een bescheiden donatie. Maar ondertussen had hij een knoop in zijn maag en voelde zijn hart aan alsof er een grote koude hand omheen geklemd zat. Hij had de indruk, dat dat jong, dat sowieso al een ijskoude indruk maakte, hem alleen maar als een geldproducerende prooi zag… Normale communicatie was er niet, maar met collecteren had hij minder problemen. Het waren twee werelden in een benepen kereltje.

Gouden vijfje

Ondertussen had zijn dochtertje Trees hem nogmaals fluisterend eraan herinnerd, dat het "gouden vijfje" te voorschijn moest komen. Zwartzaaddonor fluisterde terug: "Heb je wel gezien hoe moeilijk ze deden bij het trakteren? Laat ik het maar over laten waaien, want het is vast weer niet goed, als ik het nu doe!".

Zwartzaaddonor was voor de zoveelste maal in al die jaren weer zwaar teleurgesteld. Iedere spontane opwelling, die in een andere setting wel zou worden gewaardeerd, leek hem verdacht te maken. De dames liepen over van onnozele, ongefundeerde pedagogische opvattingen, die er allemaal op neer kwamen, dat Zwartzaaddonor absoluut geen talent had om met kinderen om te gaan. Dat was een karaktermoord van jewelste, want opmerkelijk genoeg trok hij - bijvoorbeeld in de trein - wildvreemde kinderen aan, die hij bij wijze van spreken van zich af moet slaan.

Tijdens de terugreis in de trein gaf Zwartzaaddonor Trees haar begeerde gouden vijfje. Hij legde haar zo simpel mogelijk uit, dat hij verschrikkelijk opzag tegen alle pedagoochelarische weerstand, die hij verwachtte als hij de kinderen in de dierentuin het geld had gegeven.

Truus mocht dan over een goede opmerkingsgave beschikken, zus Trees deed daar niet voor onder. Op een eerdere , maar net zo'n zelfde terugreis, zo herinnerde hij zich opeens, had dat oudere zusje Trees spontaan tegen haar vader gezegd: "Papa, ze luisterden helemaal niet naar je…".

Hoe oud zou ze zijn geweest? Een kind van rond de 10 jaar, dat feilloos oppikte hoe de pedagoochelarische talenten, die beide moeders dus, functioneerden.

Andere gelegenheid

Het was die dag allemaal weer fantastisch gegaan. Zwartzaaddonor moest daarom even denken aan het vorige bezoek aan Blijdorp, beschreven op pagina 37. Dat verliep totaal anders door de speciale parkeertechniek van Een (zie pagina 37). Door een soort goddelijk ingrijpen kreeg hij toen de kans en de gelegenheid om alleen met die kinderen iets te doen. Tot Een zich alsnog bij hen voegde. Toen was de pret over.

Het Opperwezen had het die dag eens een keer goed voor met Zwartzaaddonor. Door het eigenwijze, betweterige gehannes van Een, die alle praktische aanwijzingen Zwartzaaddonor aan haar laars lapte, had ze zich letterlijk buitengesloten. Zwartzaaddonor kende bij wijze van spreken elke vierkante meter uit de buurt, maar Een zocht zich liever het schompes naar een plekje om te parkeren. Zij viel liever van haar geloof af dan Zwartzaaddonor's aanwijzingen volgen.

Ondertussen wandelde Zwartzaaddonor in zijn uppie met alle vijf zijn kinderen door de dierentuin. Het was dezelfde dag, dat zij - bij aanvang van de gezamenlijke reis - eigenwijs weigerde Zwartzaaddonor even bij het lokale stationnetje van Pothuyzen uit te laten stappen. Daar kon je met een fikse reductie entreekaarten kopen voor de dierentuin. Dat was toentertijd een prachtige regeling/aanbod van de Nederlandse Spoorwegen in samenwerking met onder andere Blijdorp.

 

Al met al zou het een duur dagje worden!

Omdat Zwartzaaddonor en Truus een retour treinticket hadden, waarmee ze op station Pothuyzen op de trein moesten opstappen, reden ze samen met Een en haar kindjes van Rotterdam terug naar Pothuyzen. Groots kondigde Een aan, dat zij de voorgeschoten entreegelden aan Zwartzaaddonor zou teruggeven. U herinnert zich, dat de tickets de volle mep hadden gekost, omdat de aantrekkelijke korting die Zwartzaaddonor had voorgesteld door Een genadeloos was afgeschoten. Uiteraard had Een geen contant geld bij zich, dus op haar verzoek noteerde Zwartzaaddonor zijn gironummer op een klein blocnotepapiertje, dat Een zorgvuldig opborg in een vakje van het dashboard.

De jaren verstreken, maar - net als van met de andere loze beloften - is er van de aankondiging van het overmaken van het geld nooit iets terecht gekomen. Is dat belangrijk? Ach, op zichzelf niet, maar het illustreert ze overduidelijk hoe Een in elkaar stak. Dit voorval past naadloos tussen de andere bizarre nalatigheden