<-- 5. Kennismaking (+ afspraken) -->

Een wonderlijke meeting

Ontmoeting

Het drietal had afgesproken in de stationsrestauratie van Centraal Station, Den Haag. Zwartzaaddonor kon hen goed vinden vanwege de treffende beschrijving, die Een door de telefoon had gegeven: zij een kort propje en haar vriendin een lange Lijs. Zwartzaaddonor had zichzelf omschreven als - inderdaad - een nogal onooglijk mannetje. Normaal gesproken zou je hem zo voorbijlopen.

Desinteresse valt op

Maar waar moet je het nu over hebben? Voor honden- en kattenfokkers is het onderwerp Erfelijkheid de normaalste zaak van de wereld. Bij hun kennismakingsgesprek toonden de dames daar absoluut geen interesse voor. Heupafwijkingen, doofheid en dergelijke zijn fokresultaten waar een honden- of kattenfokker bang voor is. In het belang van het mensenkind wilde Zwartzaaddonor daarom klaarheid geven. De slogan "in het belang van het kind" lag de dames doorgaans in de mond bestorven, maar nu - gek genoeg - eventjes niet. Hun desinteresse in erfelijke aspecten verbaasde Zwartzaaddonor, maar hij gaf er een positieve draai aan: kennelijk hadden ze alle vertrouwen in de donor. Maar het kan ook zijn dat ze gewoon vreselijke haast hadden met een zaaddonor aan de haak te slaan…

Vooruitzichten

Een, het zwaar doorrookte alfawijfje, had wel andere dingen aan haar hoofd dan erfelijkheid. Zij schetste in grote lijnen wat hún wensenpakket was. Als haar vriendin Twee al eens wat zei, was het voornamelijk om Een bij het vallen. Zoals altijd had Een weer de eileiding…

Omdat ze als lesbo's toch al in de schijnwerpers stonden, wilden ze hun toekomstige kind niet opzadelen met buitenissige kenmerken. Zijzelf vielen al genoeg op. Dus een Chinees, een Eskimo en een Hottentot als donor, waren volgens Een minder wenselijk. We citeren haar. Zwartzaaddonor, die geen van drieën was, maar wel Aziatische voorouders had, kon er nog net door. Omdat iedere persoonlijke vraag achterwege bleef, kwam hij zelf maar voor de dag met een gezondheidattest en wat erfelijke achtergrondinformatie. Niet dat de daders daar ook maar enige interesse in hadden… Zolang hij niet kwijlend rondstuiterde en rare geluiden uitstootte, waren ze blijkbaar al tevreden.

Reacties

Voor de vorm gaven de dames hem tijdens zijn betoog wat wazige blikken terug, die de suggestie moesten wekken dat ze ook echt luisterden. Een schrok bijvoorbeeld opeens wakker toen Zwartzaaddonor voorstelde om de afspraken te noteren; handig om ze achteraf te kunnen checken! Dat was volgens de dames niet nodig, omdat ze beiden zo'n goed geheugen hadden. Potentiële zaaddonoren: trap daar nooit in! Dat is bij uitstek zo'n bewering, die niet waargemaakt kan worden…

Wachten op de eisprong

Uiteindelijk werden ze het op de belangrijkste punten eens. Voor het publiceren op deze site is geput uit hun genoteerde afspraken. Die details bestaan alleen dankzij aantekeningen van de donor. Zo lezen we zijn aantekening over de afspraak, datZwartzaaddonor zo spoedig mogelijk een seintje zou krijgen om zijn begeerde DNA te komen brengen. Afhankelijk van wanneer Twee's eerstvolgende eitje tevoorschijn zou springen.

Voors en tegens van publicatie

geen_gezicht
 
Lekker anoniem houden?
Da's geen gezicht...

 

In het verdere verloop van het verhaal wordt getoond hoe  Een en Twee zich van geraffineerde tactieken bedienden om zich aan afspraken te onttrekken..

Kopiëren

De beschreven trucs kunnen natuurlijk worden gekopieerd door vrouwen, die evenmin gehinderd worden door moreel besef. Er bestaat dus enig risico op nabootsing van die kunstjes. Dat weegt evenwel niet op tegen het belang om informatie te delen. Als wij die trucs verzwijgen, dragen we bij aan de instandhouding van misstanden, die met die kunstjes samenhangen.

Dilemma

Het dilemma is dus: publiceren of misplaatste gevoeligheden ontzien? Wat weegt er zwaarder? Het bovenliggende gevoel om wel te publiceren is positief:

Doel

Potentiële donoren onder de lezers worden nu behoed voor treurnis en ellende. Om nog maar te zwijgen over het over het hoofd geziene belang van het kind/de kinderen.