<-- 6. Uitvoering (drie wensen) -->

Het lijkt met die wensen wel op een kinder sprookje; Repelsteeltje bijvoorbeeld…

Wat is een anonieme donor?

OnbekendWaarom ze een voorkeur voor een anionieme donor hadden, lichtte Een toe bij die eerste bespreking. Zij sprak trouwens liever van een "onbekende, bekende donor". Daarmee bedoelde zij een biologische vader, die in geen velden of wegen was te bekennen, maar wel administratief bekend was. Zwartzaaddonor ging daar niet in mee, omdat zijn rol dan wel heel sterk op helemaal niets leek.

DE 1-STE EN DE 2-DE WENS

Zwartzaaddonor's eerste wens betrof iets miniems: één keer per jaar het kind bezoeken. Verder als tweede wens, dat het kind in de lustrumjaren hem persoonlijk een verjaardagskaartje zou sturen.
Dus een kaartje voor zijn 50-ste, 55-ste, 60-ste enzovoort verjaardag. Ofschoon deze tegenprestaties bijna lachwekkend gering zijn te noemen, veroorzaakte dit bij de dames een psychologisch dilemma:

Dilemma

Zwartzaaddonor's onderliggende bedoeling stond hen namelijk niet aan. Zij hadden de smiecht wel door! Juist door die paar flutkaartjes te schrijven, zou het kind iedere keer ervan bewust worden gemaakt, dat er ergens een vader was. Ook al was dat maar een keer in de vijf jaar! Dat beviel de dames niet. Met de mond beleden zij weliswaar "dat het kind zich moest kunnen identificeren met de vader", maar zulke dingen moet je nu eenmaal zeggen, omdat dat politiek correct is.

Controle en strategie

Ondanks hun weerzin kwamen ze verrassend genoeg met een genereus aanbod: de donor mocht het kind twee keer per jaar bezoeken. Hoe valt dat (zoiets tegenstrijdigs) te verklaren? Als volgt:

Het fysieke aspect speelden een rol. De zaaddonor konden ze (bij elk van zijn bezoeken) voor de volle 100% van de tijd in de gaten houden. Dan hadden ze dus tegelijkertijd de controle over het kind èn de vader. Eventuele interacties tussen die twee, konden zij bijsturen, respectievelijk blokkeren. Later zou blijken dat dat laatste met groot enthousiasme zou worden gedaan.

Vader/kind

Als ze daarentegen het kind een kaartje lieten schrijven, was er even een intiem moment tussen vader en kind, waar zij buiten stonden (hoewel, ze kunnen toch meekijken?). Gevoelsmatig gaven ze op die manier iets uit handen. Het laatste dat ze wilden, was zo iets ongrijpbaars als een band tussen vader en kind… Achter hun ogenschijnlijke soepelheid lag een perverse strategie verscholen. De dames hielden er een geheime agenda na.

DE 3-DE WENS

Zwartzaaddonor vroeg om aan het eind van ieder schooljaar een kopie van het rapport van zijn nazaat te zien. Laten we dat de derde tegen"prestatie" noemen. De dames gingen daarmee akkoord. Er is niet één jaar geweest, dat Zwartzaaddonor spontaan zo'n kopie kreeg opgestuurd. Hij moest daar telkens en dan ook nog bij herhaling om vragen. Reden: de dames vermoeden, dat Zwartzaaddonor het kind naar aanleiding van haar rapport zou verrassen. Tegen het krijgen van surprises door de biologische vader verzetten de dames zich ongekend hevig…! Dat bleek al uit allergische reacties, die zij kregen wanneer hij kleine surprises meenam. De opvoedkundige banvloeken, die hij dan over zich heen kreeg zeiden genoeg…

Geheime agenda; hoe dat werkt

Zodra de gemaakte plannen tot uitvoering moesten komen, hadden de dames onmiddellijk spijt. Binnen de kortste tijd werden de overeengekomen afspraken systematisch geboycot. Voor het oog van de wereld deden de dames echt wel hun best. Zij vonden het natuurlijk "jammer dat het steeds maar weer verkeerd uitpakte". De eindeloze reeks gemiste afspraken verklaarden ze met droge ogen als "overmacht". Best grappig, omdat zij zelf de omstandigheden van die overmacht maakten…

Bonus

Zwartzaaddonor keek nogal op van nog meer onverwachte gulheid: het duo bood Zwartzaaddonor aan om niet één keer in de vijf jaar, maar liefst ieder jaar op zijn verjaardag een kaartje te ontvangen van het kind. Toe maar… een vette bonus! Hoe pakt die uit?

Voor het feit dat daar geen spaan van terechtkwam, vonden de dames een steeds weer terugkomende rechtvaardiging: gewoon menselijke vergeetachtigheid. Het vermoeden rees na verloop van tijd dat het meer een kwestie was van "wenselijke vergeetachtigheid". Tot hun eigen schrik drong het besef tot hen door, dat het afgesproken traditionele contact een vast patroon zou inbouwen. Pas naderhand realiseerden zij zich, dat er op die manier een ongewenste band tussen vader en dochter werd gekweekt. Spijt dus!

Chronische vergeetachtigheid

Het is even simpel als pervers: bij gebrek aan genoteerde afspraken konden de dames zich - zonder met de ogen te knipperen - beroepen op hun vergeetachtigheid. Bij twintigers en dertigers best vreemd, tenzij ze last hadden van vroegtijdige dementie.

Strategie/geheime agenda

In hun hele doen en laten was dit de bottomline:

Zwartzaaddonor zo aanpakken, dat hij van zijn levensdagen geen plezier aan die bezoekjes zou beleven. Naar hun verwachting zou hij op een gegeven moment wel afhaken. Het knappe van die opzet was, dat ze dan - als de vermoorde onschuld - hem konden aanwijzen als de trouweloze booswicht.

Dat tegelijkertijd het kind werd geboycot, leek hen niet te deren. Wist het wurm veel…