<-- 7. Donaties (twee missers) -->

Donor moet hard werken

Donatie nummer 1

Bij Twee's eisprongetje in november bij 1986 kreeg Zwartzaaddonor een belletje om onmiddellijk aan te treden voor een zaaddonatie. Tot zijn schrik bleek - bij aankomst - dat de altijd zo vrolijke en goedlachse Een een gedaanteverwisseling te hebben ondergaan. Zodra hij een voet over de drempel zette, gedroeg ze zich als een hapgrage hond, zo'n kuitenbijter die binnenkomende bezoekers direct aanvalt. Weliswaar met een "big smile", maar ook met groeiende weerzin.

Conceptie duoHij deed zijn plicht en zijn zaad in een potje. Een verwarmd glazen jampotje, dat de dames op hun slaapkamer klaar hadden gezet. Daarna haastte hij zich enigszins aangeslagen door de vijandige ontvangst snel naar huis. De dames wierpen zich dan onmiddellijk op het potje. Een trad op als spuitgast. Een injectiespuit gevuld met sperma spoot ze leeg daar waar dat hoort. Dat gaf haar toch een beetje de indruk dat zij haar vriendin hoogstpersoonlijk bevruchtte. Goed voor haar ego…

Donatie nummer 2

Eigenlijk verliep het voor Twee zoals bij haar vorige ervaringen: het "pakte" niet. Deze terminologie hebben we geleend van de honden- en kattenfokkers. Daarom werd Zwartzaaddonor in december 1986 opnieuw opgetrommeld. Alsof ze hem een maand eerder niet op een koude douche hadden getrakteerd, werden hem plaats, dag en tijdstip genoemd. De ontvangst door de niet geheel van plastic zijnde gastvrouwen was op zichzelf best vriendelijk. Als minzaam kijkende maskers meetellen.

Een hield die geforceerde vriendelijkheid - net als de vorige keer - echter niet lang vol. Gauw liet ze haar masker vallen en gedroeg zich provoceren. Stekelige opmerkingen op een bitse toon, tja, verboden is het niet. Dat geldt ook voor de afkeurende blikken waarop zij Zwartzaaddonor trakteerde. Woef!

Nut en doel

Door zulk vijandig gedrag werd de donor goed te verstaan gegeven, dat hij als niet meer dan een geüpgraded pizzabezorger was. In dit geval DNA-bezorger, die zich niets in zijn Broek omlaaghoofd moest halen! Broek omlaag, zaadje in het potje, broek ophijsen en wegwezen…

Zo'n houding is niet echt handig als je van iemand een zaadcel nodig hebt.Toch toonde Een niet de minste aarzeling bij het afzeiken van Zwartzaaddonor. Zij had namelijk feilloos door, dat hij zelf uitkeek naar een nazaat, ook al hoefde hij daar verder niets mee. Hij had zich ooit laten ontvallen, dat hij ongeboren kinderen had verloren. Deze onthulling was bij uitzondering blijven hangen en daar deed Een haar voordeel mee. Maskers af

Zwartzaaddonor's tweede bezoek werd gekenmerkt door nog meer onaangenaam gedrag. Krankjorumheid vierde hoogtij. Kennelijk vielen de

Maskers af

Een beetje dankbaarheid had ieder mens normaal gevonden in plaats van pek en veren. Want de onaangename bejegeningen namen hand over hand toe. Eventjes had de donor de aanvechting om maar weer naar huis te gaan. Maar daarmee strafte hij niet alleen Een, maar ook Twee. Weliswaar toonde deze weinig ruggengraat, maar zij verlaagde zich niet tot het wangedrag van haar vriendin.

Waar kwam die vijandigheid vandaan?

Een had eerder haar jaloezie getoond toen (nota bene!) hypothetische vakantiedonors ter sprake kwamen. Waarschijnlijk borrelde haar weerstand helemaal op toen een zaaddonor realiteit werd.