<-- 8. Drie maal (is heel gul) -->

Een wonderlijke meeting

Aan een boom zo vol geladen...

U zag het al aankomen… Zwartzaaddonor moest voor de derde keer aan de bak. Gelet op Twee's geschiedenis van eerdere mislukkingen, moest worden gevreesd voor de kwaliteit van haar binnenwerk. Niettemin sleepte hij zich - zij het met enige tegenzin - weer naar hun woonstee. Voordat hij aan het jampotje toekwam, werd Zwartzaaddonorverrast met de mededeling dat de dames een maand daarvoor zijn leesbril hadden gevonden! Belangrijk? Nou, voor iemand die dat voor zijn werk dagelijks nodig heeft, is het best lastig als je zo'n hulpmiddel een maand lang kwijt bent.

Brilletje

Een normaal mens zou de vondst minstens hebben gemeld. Misschien zelfs aan hem hebben opgestuurd. Maar dat vonden de dames "zonde van de postzegels". Bovendien kwam hij na een maand toch weer langs! Een maandje niet kunnen lezen was best overkomelijk, vonden ze. Opbellen dan? Niet aan gedacht of misschien was het allemaal te onbelangrijk in hun o zo gevulde leven. Opnieuw sloeg die walm van treurige goedkoopte hem in zijn gezicht. Bij zulke botheid vraag je toch af waarom je nog met elkaar in hetzelfde project zat.

Attent

Hoewel de dames zelf lenzen en brillen nodig hadden, was het niet in hen opgekomen dat Zwartzaaddonor zijn leesbril ook niet voor niets had. Inmiddels had hij een nieuwe besteld; weggegooid geld dus. Hij had bovendien bij allerlei werkplekken, waar hij zijn leesbril logischerwijs kon hebben verloren, rondgebeld en onnodig mensen lastig gevallen. Een attent telefoontje had uitkomst geboden. Maar dat is dus het hele eieren eten: "attent" kwam niet in hun woordenboek voor. De dames hadden voor Zwartzaaddonor beslist dat hij tot het moment, dat hij opnieuw zaad kwam storten, best een maand zonder bril kon.

Vanzelfsprekendheid

Hun omgangsvormen bevonden zich op een eenrichtingsweg. Zo vroegen de dames zich geen moment af hoe Zwartzaaddonor het telkens weer voor elkaar kreeg op het juiste moment aanwezig te zijn. Voor zijn baan bevond hij zich regelmatig buitenslands; het vergde daarom nogal wat organisatie om telkens precies op het tijdstip van de ovulatie aanwezig te zijn. Dat was niet eens zozeer Zwartzaaddonor's verdienste. Die uitvoering hing sterk af van de vriendelijke medewerking van medewerkers en collega's, wanneer hij op stel en slag van zijn werk verdween. De barre praktijk leert, dat bij de meeste zaaddonors van een vergelijkbaar vergaande dienstverlening geen sprake is. De donatie verloopt beduidend stroever. Zie pag. 4 over donoren in soorten en maten.

Als je denkt alles te hebben gehad…

Na de Kilte, de Koude en de Krenterigheid zou je denken dat het niet veel erger, onvriendelijker en vijandiger kon worden. Maar daar had de donor toch buiten de waard gerekend. Na zijn derde donatie gaven de dames aan, dat ze het experiment voorlopig wilden opschorten als het weer niets was geworden. Begrijpelijk. De spanning en de belasting werd hen toch te veel. Gevreesd moest worden, dat de ei-afdeling van Een gewoonweg niet in orde was. Mocht er evenwel tòch een bevruchting hebben plaats gevonden, dan zouden ze hem pas weer terugzien bij de geboorte.

Een gaf bij het afscheid haar gast nog eventjes ongenadig van onder uit de zak. Wat er toen voor absurds voorviel balanceert ergens op de grens van wat nog net wel en wat niet meer menselijk is… Zie daarvoor een smeu├»ge anekdote.

 

Tip voor donors in spe:

Potentiële zaaddonoren, die niet dezelfde blunders als Zwartzaaddonor willen maken, doen er goed aan om niet zo inschikkelijk te zijn. Let op dit soort voortekens als hier genoemd. Dat is dan weliswaar jammer voor goedwillende kandidates, maar het beschermt goedwillende en hulpvaardige donoren, die misschien wel minder integere types treffen.

Weelde

Die laatsten hebben namelijk niet de sterke benen om de weelde van vriendelijke donoren te dragen.

Van onder uit de zak en... een trap na!

 

 

Zie DAS BILDVERBOT "GEEN GENADE!" (pagina 8A)